“Petites Histoires” over de geschiedenis van Latijns-Amerika 

door Peter Hattink*
peterhattink@yahoo.es

 Deze “Petites Histoires” zijn anecdotische verhalen in hun historische context. Zij geven een inzicht  in het denken  
en het handelen van de volkeren van Amerika, de nieuwkomers en hun nakomelingen op dit continent. 

De officiële geschiedenis is veelal geschreven in het belang van de staat. 
Deze verhalen gaan over de achterkant van historische gebeurtenissen, die door officiële 
geschiedschrijvers  zelden vanuit de mens zelf is verteld.
 
 

1691 De Heilige Berg als Maagd

 Pachamama
 Pachamama






Virgen de Pomata
Virgen de Pomata 

Na de breuk in 1683 met de Spanjaarden op de Cuzqueense Schilderschool ging 
de Maagd een eigen leven leiden. 
Ze was niet langer de -met naar boven kijkende of met neergeslagen ogen- knappe
jonge vrouw uit het Midden-Oosten of uit Europa, afgebeeld in een blauw  met wit 
gecombineerde kleding. De moeder van God transformeerde zich in Cuzco tot een 
met de “Pachamama*” verbonden wezen: een indiaanse die de mensen soms recht
in de ogen kijkt. Aangezien de Cuzqueense academie niet over vrouwelijke
modellen beschikte schilderde men afbeeldingen van beelden, ontsproten aan 
de eigen fantasie.

De indianen interpreteerden de halve maan, waarop de Spaanse Maagden vaak staan, 
totaal anders dan in Europa. Onze Lieve Vrouwen, staande op een halve maan, zijn 
allen geschilderd of gemaakt na 1492, het jaar waarin de Spanjaarden hun land 
op de islamieten heroverden. 
Deze Maagden  stellen de overwinning voor van het katholicisme op de islam,
de godsdienst van de halve maan.

De inheemse bewoners van de Andes zagen in de halve maan het symbool van hun 
eerste koningin, de zus van de eerste Incavorst. Voor de komst van de Spanjaarden 
werd zij vaak als de maan afgebeeld en haar broer als de zon. Ook identificeerden de 
indianen de vorm van de halve maan met hun eigen tumi, het heilige offermes. 
Deze vorm van de tumi hielden
de
Cuzqueens schilders soms aan voor de onderkant 
van de kleding van hun Maagd.

Onze Lieve Vrouwen uit het hoge Andesgebergte zijn altijd gekleed in een jurk 
die naar onderen toe 
wijd uitloopt. 
Boze Spaanse tongen beweerden indertijd dat de driehoekige vorm 
an de kleding was 
gebaseerd op de voor de indianen heilige berg uit de omgeving, 
die zij bleven vereren. 

De motieven op de jurken en capes zijn ontleend aan de patronen en versieringen 
op de kleding van  
de mummies van de  Incavorsten. De pluimen op de hoeden zijn 
het symbool van de identificatie 
met de indiaanse cultuur. 
De bloemen op de schilderijen zijn Europees en inheems. 

De van oorsprong uit Europa afkomstige rozen staan veelal lager afgebeeld dan de 
lelies uit de Andes.


De lelies waren de lievelingsbloemen van de Incakoningen.

* Pachamama: in Aymara: Moeder Aarde.


Virgen de Rosario
 Virgen del Rosario




Virgen de Pomata
Virgen de Pomata

 copyright Peter Hattink De verhalen of gedeelten daarvan mogen alleen maar overgenomen worden na schriftelijke toestemming van de auteur.

terug naar Petites Histoires

Terug naar de voorpagina