De officiële geschiedenis is veelal geschreven in het belang van de staat. 
Deze verhalen gaan over de achterkant van historische gebeurtenissen, die door officiële 
geschiedschrijvers  zelden vanuit de mens zelf is verteld.   

	1821  Vereeuwigde misverstanden
	Helden dienen dramatisch en met de nodige symboliek voor de komende  generatie herdacht worden.                       In de nieuwe wereld kon een misverstand snel ontstaan en werd corruptie niet gezien. Twee voorbeelden.  José de San Martín, Lima, Peru.  Veel Zuid-Amerikaanse steden hebben een standbeeld van generaal José de San Martín, de Argentijnse bevrijder van het Spaanse juk. Ondanks dat het grootste gedeelte van het land nog in handen was van de Spaanse onderkoning José de La Serna, riep hij in Lima op 28 juli 1821 de onafhankelijkheid uit van Peru: een heldendaad!  Aldus is hij vereeuwigd in het historische centrum van Lima op de Plaza de San Martín. Generaal José de San Martín overziet te paard zijn plein en de daar tegenoverliggende drukke straat Jirón Nicolas Pierola. Voor het standbeeld staat de jonge Moeder des Vaderlands afgebeeld als een heldin, die lijkt weggelopen te zijn uit de Franse  Revolutie.  De gemeente Lima drong er bij de beeldhouwer op aan de Moeder des Vaderlands op haar hoofd  te verlichten met de “Llama de la Independencia”, de Vlam der Onafhankelijkheid: het symbool van een onafhankelijk en wijs landsbestuur.  De beeldhouwer interpreteerde het woord “llama”, dat in het Spaans tevens “lama” betekent, als  het lastdier uit het Andesgebergte. Politieagenten die het standbeeld bewaken, ervaren buitenlanders, die lachend wijzen naar  de lama op het hoofd van de Peruaanse Moeder des Vaderlands, als beledigend.	Moeder des Vaderlands voor het standbeeld van Generaal José de San Martín, Plaza de San Martín, Lima.

 

Francisco Morazán, Tegucigalpa, Honduras.

Francisco Morazan, Parque Central,                Tegucigalpa       Hertog Ferdinand Philippe de Orleans, Place du Duc d’Orleans,   Neuilly sur Seine, Parijs.

In een vlaag van Centraal-Amerikaanse vaderlandsliefde zond een regering van Honduras in 1882 vertegenwoordigers van de partijen, die in het parlement een zetel hadden, naar Parijs om een standbeeld te laten maken van generaal Francisco Morazán, de bevrijder van de natie. Deze gezette Hondurees met brede kop, veelal afgebeeld met een grove vierkante baard, die grootste, maar voor die tijd onrealiseerbare ideeën had over de integratie van Centraal-Amerika, zou voor het nageslacht bewaard moeten worden met een ruiterstandbeeld in het Centrale Park van de hoofdstad.  De parlementariërs keken hun ogen uit in Parijs: veel cultuur, prachtige vrouwen, een uitstekende keuken en goedkope drank. Het geld vloog er met bakken uit. Spoedig was er niet genoeg geld meer over voor de realisatie van de opdracht waarvoor zij waren gekomen.  Inventief als politici stortten de Hondurese parlementariërs zich op de tweedehands markt van standbeelden. Daar vonden zij voor een redelijke prijs een ruiterstandbeeld van een elegante militair met een smal gezicht en zonder baard. Het zwaard losjes in de rechterhand van de paardrijder liet in de ogen van de Hondurese politici een vastberaden visie zien die inspeelde op een veranderende wereld.  In het Parque Morazán, ook wel Parque Central genaamd, te Tegucigalpa staat de in Parijs afgekeurde adellijke ruiter als de nationale held generaal Francisco Morazán. Op zijn hoofd prijkt een fleurige steek die erg Frans aandoet.  Dit ruiterstandbeeld van generaal Francisco Morazán heeft een verrassende gelijkenis met het standbeeld van de Franse hertog Ferdinand Philippe d’Orleans op de “Place du Duc d’Orleans” te Neuilly-sur-Seine, een voorstadje van Parijs.