De
Kraaien zullen het zeggen
Auteur
Ann-Marie MacDonald
Uitgeverij
Nijgh & Van Ditmar ISBN 90-388-4948-6
(802 blz.)
Om maar met de deur in huis te
vallen, deze
tweede roman van de Canadeese Ann-Marie MacDonald had de helft dunner
mogen
zijn
wat mij betreft. Het is een goed verhaal met spanning en psychologische
ontwikkeling. Het morele dilema van keuzes maken en de
uiterste consequenties daarvan
aanvaarden vormt de rode draad. Dat had ook in minder dan 400
pagina’s verteld
kunnen worden.
Toch is het de verdienste van MacDonald dat ze de spanningsboog,
ondanks het soms oeverloze voortkabbelen van de vertelling,
zo strak weet te
houden dat je in ieder geval tot de laatste bladzijde blijft lezen.
Het verhaal begint in 1962
wanneer een
perfect gezin in een perfecte wereld lijkt te leven, slechts de
beginnende
koude oorlog werpt
een smetje op hun perfecte bestaan. De gebeurtenissen worden
afwisselend verteld door vader Jack en dochter Madeleine, acht jaar
oud op dat
moment. Jack, een beroepsmilitair, raakt betrokken bij geheime spionage
activiteiten en Madeleine heeft haar eigen duistere
geheimen,
de gebeurtenissen in het
overblijfklasje van
onderwijzer March, een perverse pedofiel. En dan wordt een klasgenootje
van
Madeleine vermoord. Het perfecte bestaan ligt aan diggelen. Tergend
langzaam
ontwikkelt zich de intrige. Onbenullige voorvallen blijken
van grote betekenis,
loyaliteit aan koningin en vaderland wordt op de proef gesteld of
tegenover
loyaliteit aan geliefden geplaatst.
Het kinderlijke gepieker, dat groteske
vormen aanneemt, krijgt van de schrijfster een geloofwaardige stem.
De
schijnheiligheid en het ophouden van ‘appearances’
worden een tragie-komiedie
met grote gevolgen.
Hoewel de ingrediënten voor deze
roman tot
een geslaagde onderneming zouden kunnen leiden, begaat Ann-Marie
MacDonald
aan
het einde van het boek een grote misser. Ze laat Madeleine ineens
twintig jaar
ouder worden en ook nog eens in psychotherapie
gaan omdat ze al haar
jeugdtrauma’s niet heeft verwerkt. Dan pas wordt duidelijk
wie de moordenaar is
en welke rol haar vader als
spion gespeeld heeft. Maar dan is het te laat om
dit boek nog echt te redden. Jammer, als ze dichter bij de jonge
Madeleine was
gebleven èn bij de jonge Jack, dan was het haar vast ook
gelukt om met al het
voorgaande deze roman zijn verdiende afsluiting te geven.