Boekbespreking
door
Trees van Herpen
De Familie van Herpen
Uitgeverij Van Holkema en Warendorfs, (227 blz.)
Het leuke aan een dergelijk boek is allereerst het
oude, plechtstatige taalgebruik. De sch’s zijn niet van de lucht, ook de
dubbele klinkers staan er overal in maar vooral de allang in onbruik geraakte
zegswijzen en woorden als: “dat je thuis waart,
aanstonds, je bent ons afgewend
(ontwend) nuf, trekpot” etc. Meer nog dan dat was ik gecharmeerd van de
onschuldige toon
van een dergelijk boek voor jeugdigen. Nergens is iemand
brutaal of ongezeggelijk, men heeft wel een eigen mening of is
eigenzinnig maar
dat alles op een goedige manier en vriendelijke toon. Wat braafjes en traag
eigenlijk en in die zin een
sterk tijdsbeeld want men neemt nog alle tijd voor een gesprek, een
gezamelijke maaltijd of een karwei.
De familie Van Herpen in dit boek bestaat uit een
vader die postkantoorhouder is, een moeder en negen kinderen.
De kinderen
worden bij naam genoemd, vader en moeder zijn consequent meneer en mevrouw Van
Herpen.
Ze wonen in een Brabants stadje. De oudste dochter Franciska gaat uit
logeren bij een vermogende ongetrouwde vriendin
van de moeder, een juffrouw
dus, en daar beleeft ze allerlei avonturen. Het verhaal heeft een mild thriller
aspect en verder
alle kenmerken van een jeugdboek. Het is een verademing om
zoiets te lezen naast alle hedendaagse romans vol problemen
en hectiek. Maar
eerlijk is eerlijk, zonder die familienaam was ik er nooit aan begonnen.