Costa Rica-vakantie en bezoek aan Cor door Liesbeth en Arie Teunissen          7 – 28 februari 2004

Aankomst

Zaterdagnacht 8 febr. 2 uur, komen we na een vertraging van 7 uur aan in San José.  We hadden weinig turbulentie  en goede verzorging tijdens de vlucht van Martin Air.  Het  lange vliegen en de tussenstop in Miami met al die controles zouden niet nodig moeten zijn om in Costa Rica te komen. Nadat we wat zijn bijgekomen van de reis genieten we in Santo Tomas van de schitterende tuinen van de condominiums en die van hotel Bougainvillea. Door de rotstuinen en vijvers zag het er heel anders uit dan 5 jaar geleden. De bougainvilles bloeiden veel uitbundiger en de muren leken wel bloemenwatervallen.

Ensenada

Maandagmorgen vertrekken we op tijd naar de Golf van Nicoya. Bij het uitzichtpunt bij Colorado wat gedronken en genoten van de kindertjes die op een groot bed lagen TV te kijken. Bij Abangaritos is nu een brug dus hoeven we niet door de rivier. Bij La Ensenada lodge aangekomen was het meteen genieten van de gastvrijheid. Koffie, thee en limonade staan de hele dag klaar en het eten is er erg lekker. De mangroveboottocht was ontzettend leuk om te doen De boot voer langs mooie plekjes waar veel vogels waren. Zo zagen we  pelikanen, reigers, visarenden, ijsvogels, fregatvogels, ibissen, de roze lepelaar en soorten waar we de namen niet meer van kennen.

Na een mooie zonsondergang genoten van een indrukwekkende sterrenhemel met een kleine op zijn kant liggende maan. Na een nacht met brullende apen en tjirpende krekels en fluitende boomkikkers, stonden we om 5.30 uur op om vogels te gaan kijken. Veel parkieten, tanagers, vliegenvangers, zwaluwen en fel rood en geel gekleurde vogeltjes zaten op ons te wachten om gezien te worden. Ook was het leuk om een apenfamilie te ontdekken dat net wakker werd. Na een tropisch ontbijt gingen we aan de wandel in de weidse omgeving van  La Ensenada. Nooit eerder zagen we hoe marañonvruchten groeiden. Dit zijn de vruchten waar de cashewnoten aan vast zitten.

Onder een steeds heter wordende zon (35°) liepen we een ‘sendero’ naar een uitzichtpunt waar we de Golf en zoutpannen ontdekten. ’s Middags maakten we ons op voor een ritje op een paard. Dat was een hele belevenis voor ons en de paarden. We kwamen o.a. langs mooie bomen met apen en vogels, een meertje met krokodillen, een uitzichtpunt en een meloenenkwekerij.

Monteverde

11 febr: Omdat de auto niet geschikt is voor de weg naar Santa Elena zijn we naar  Las Cañas gereden om met een shuttlebus de weg te vervolgen. Onderweg stopte de chauffeur een keer om een zak zwarte bonen op te pikken voor een vriend. In St.Elena aangekomen kochten we eerst de buskaarten voor de terugreis naar San José en kaartjes voor de Skywalk. De Skywalk is een wandeling over hangbruggen boven de toppen van een nevelwoud. Een aparte ervaring is de fijne neerslag [wolken] die op je neerkomt terwijl de zon volop schijnt. De ‘hotelkamer’ van Finca Valverde waar we twee nachten bleven was royaal en netjes met uitzicht op het regenwoud. Het eten was goed, maar het duurde erg lang voor we iets kregen.  De volgende morgen zijn we met een taxi naar de ingang van het Monteverde Cloud Forest gereden, waar we met gids Rodrigo vogels, luiaards, apen en bomen gingen kijken. Hoogtepunt waren de Quetzalvogels die we in volle glorie konden bewonderen. Via de kolibrietuin met 8 soorten kolibries liepen we bergafwaarts langs de kaasfabriek, de casem-winkel van de vrouwen voor vrouwen en de vlindertuin naar het hotel. Door de felle zon en fijne regen ontstond een schitterende brede regenboog net voor ons. Achter in het bos liep een pad waar we  vogels zagen en een ‘alleseter’. In het dorpje wat proviand voor onderweg gehaald en leuk gewinkeld. De volgende morgen zijn we op tijd opgestaan om met de bus naar San José te gaan. De bus vertrok echter een half uur te laat en stopte bij iedereen die onderweg de hand opstak, halte of geen halte. Na 1½ uur hobbelen stopte de bus voor een pauze van een kwartier bij een bevriend restaurantje. Uiteindelijk na 5 uur was arriveerde de touringcar in de hoofdstad van Costa Rica (160 km). In Sto.Tomas aangekomen, zochten we de tuin op en genoten we van wat Nelly voor ons had gekookt.

Weer in de centrale vallei

14 febr: In San José naar homeopaat Hendrik Stins geweest. Liesbeth onderging een test en kreeg een advies. Met de auto wat rond San José gereden om daarna in het nieuwe Thaise restaurant Bangkok iets te eten.  Erg lekker uit heel veel kleine kommetjes met allerlei smakelijke gerechten. De middag werd in San Isidro doorgebracht, een klein dorp in de buurt van Santo Domingo. In een van de leuke eenvoudige winkeltjes kochten we heerlijk zongerijpte ananas en meloen. Net als San Isidro bleek ook San Rafael een mooie kerk te bezitten waar toen we het bezichtigden, een trouwdienst gaande was.  15 febr: In de bibliotheek van Sto. Domingo (heilige zondag) was een orchideeën-tentoonstelling.  Genoeg redenen om daar even heen te gaan. De weg vragen in het Spaans bleek mee te vallen.  Prachtige orchideeën in vele variëteiten. De rest van de dag  rustig aan gedaan, zwemmen, lezen en  een wandeling naar S. Tomas.’ s Avonds was er tijd om een potje te sjoelen.

		Bij Theo en Diana in Guapiles
		16 febr: We worden naar de Rio Costa Rica gebracht waar Theo de Wijs ons opwacht. Een kwartier later zijn we in de Heliconiatuin Costa Flores in Guàpiles, waar de mooiste rood en geel gekleurde heliconia’s in bloei staan, wat een soorten. Ook de roze wasachtige gemberbloem bloeit en de shampooplant. Costa Flores exporteert varens en palmboompjes naar Nederland. Een Costaricaanse jongen vertelde waar een tweetenige luiaard zat en over zijn ‘luie’ gewoontes. De wc in die tuin is een lust voor het oog vanwege de planten en bloemen die overal staan. Na het bezoek aan de tuin werden we verrast met een bosje bloemen waar we op onze beurt Diana blij mee maakten. Theo en Diana de Wijs wonen bij Guàpiles op Finca Los  Holandeses dichtbij de Rio Costa Rica op 6 km van de grote weg naar  Limon. Slechts te bereiken met een auto met vierwielaandrijving, te paard of te voet. De weg is slecht en de rivier heeft (nog) geen brug Je doet er een half uur over bij hun huis te komen. Het is een prachtig plekje op de helling van de vulkaan Irazu met een 17 ha regenwoud als achtertuin. Puur natuur is het sleutelwoord. Als je van kikkers, slangen, vogels, reptielen, spinnen en andere insecten houdt en het niet erg vind om wasberen en katachtige roofdieren tegen te komen is het een paradijsje. Maar ook voor de bomen, bloemen en planten is het een lustoord. Zelfs enkele watervallen en riviertjes horen bij dit tot een nationaal park behorende gebied. Er is geen elektra en het water komt uit een bron, er wordt op butagas gekookt en alleen voor een warmere douche gaat een aggregaat aan. Ondanks de beperkte middelen smaakt het eten lekker en eten we Costaricaanse specialiteiten. (arepa’s) ’s Avonds onder het licht van enkele petroleumlantaarns, luisterend naar de krekels en de brulkikkers, kijken we naar de sterren en horen we de interessante verhalen aan over het leven in de bergen. Slapen doe je onder een klamboe en we weten nu ook waar de uitdrukking “ik zie geen hand voor de ogen “ vandaan komt.

Op 17 febr. gaan we met Theo naar het biologisch onderzoekstation La Selva, bij Sarapiqui. Hier is ook een regenwoud dat met een gids te bezoeken is. Erg interessant met veel spinnen, vogels, gifkikkertjes en o.a. uitleg over de gevaarlijke Bulletmier, de grootste mier op aarde. Bijzonder was de ontdekking van de metamorfose van een sprinkhaan onder een boomblad. Ook zagen we een peccary (wild varken) wat vreselijk stonk en de mooiste grootste vlinder van CR. ‘de Blue Morpho’. Na de lunch op eigen houtje met walkietalkie de bush in omdat er geen gids beschikbaar was. De tocht leverde alleen wat spannende momenten op omdat we de weg dreigden kwijt te raken en enkele toekans en spechten van zeer dichtbij. De volgende dag zou er een botanische tuin bezocht worden, als het niet zo ontzettend veel geregend had. De naam regenwoud werd eer aangedaan, er kwam geen eind aan. Eigenlijk was het niets bijzonders als je bedenkt dat daar 7 x zoveel regen valt als in Nederland. Toch was het beter om terug naar Sto.Tomas te gaan, wellicht was het daar droog. En ja hoor, de zon scheen en het was er nagenoeg droog!

De Orosi Vallei

19 febr: ’s Morgens van de tuin genoten en ’s middags van het Orosidal. Een fantastisch gebied iets verder dan Cartago, de oude hoofdstad van CR. Vooral de oranje bomen (de vlam van het woud) vielen op in het landschap Bij Ujarrás staat een ruïne van een Spaanse koloniale kerk. In het park er naast zien we Tillantia in de boom, heel geheimzinnig die slierten. Het ‘dromershuis ‘in Cachi stond  er nog. Hier woont een houtsnijder die zijn hele huis versierd heeft met snijwerk. Nadat een paar koffiehoutbeeldjes verwisselden van eigenaar, vervolgden we de weg naar Orosi met schitterende vergezichten over het dal. In San Pedro even buurten bij Yaro de banketbakker, die altijd even vriendelijk, ons de bakkerij liet zien en op koffie trakteerde en gebakjes meegaf.

    
De Omar Dengo Prijs

20 febr: De universiteit van Heredia reikte een award  uit aan Nederlandse regering vanwege de goede samenwerking
tussen Costa Rica en Nederland op het gebied van de land-en tuinbouw. Nederland was vertegenwoordigd door de
 ambassadeur, vertegenwoordiging van Nederlandse bedrijven en verenigingen, hoogleraren uit Nederland en CR 
en belangstellende landgenoten. De vice- president van CR en andere Costaricaanse kopstukken completeerden de
 volle zaal van de aula. Veel lovende woorden over en weer.
Beeldhouwster Ria Houtkoper maakte een prachtig sculptuur voor de universiteit in Heredia.
s’Middags bezochten we San José  waar het erg druk was en niet zo leuk meer is om rond te lopen.

Naar de moestuin van Hans

21 febr:  Hans v.d.Wielen neemt ons en Natalia mee naar zijn nieuwe moestuin. Natalia is een afgestudeerde landbouwstudente die bij hotel Bougainvillea stage loopt. De moestuin ligt in de bergen bij S.Isidro. Op 2 van de 7 ha worden er diverse gewassen verbouwd door 2 tuinmannen, die gebruikt worden in de keuken van het hotel. Heel interessant om te zien hoe men daar groenten en fruit teelt. Ook het nog niet ontgonnen gedeelte ziet er mooi uit. Natalia  zal een plan maken om erosie op de helling te voorkomen. De volgende dag bracht Arie de morgen door in de keuken bij hotel Bougainvillea. Allerlei bezigheden en  ideeën werden doorgesproken omdat in CR geen of weinig bijscholing is voor koks en banketbakkers. Naar Heredia in de loop van de middag was een aardig uitje. Zo dichtbij en nog nooit gezien. De basiliek heeft mooie gebrandschilderde ramen en het centrum een aantal oude gebouwen. Het fort en het  postkantoor vallen het meest op. De koffietoer vanuit Barva en het museum geloofden we wel dus gingen we   na een korte sightseeing weer terug naar de tuin van Bougainvillea.

Naar   Ojochal

23 febr: Naar het zuiden van Costa Rica. Via de bergen waar het hoogste gepasseerde punt 3500 m was (Cerro La Muerte ofwel de berg van de dood). Na de bergen een stop in San Isidro de el General, om een  ‘medium’ pizza te eten en wat rond te lopen. De weg naar in Tortuga Abajo was redelijk goed en de uitzichten waren fantastisch. Na aankomst in hotel Villas Gaias nog even naar het strand. Halverwege kruiste de rivier ons pad die noodgedwongen blootsvoets overgestoken moest worden. We waren nog net op tijd terug om nog wat te zwemmen en de zonsondergang te zien. Het is in het zuiden aanmerkelijk warmer dan in de bergen (33°) Tot onze verbazing zagen we dat hier ook een carambolaboom (sterfruit) groeit. 24 febr: Er is er één jarig …(Arie). Deze dag begint vroeg omdat we met Geovanni  de tuinman hebben afgesproken om een toer te maken van 3 uur door het regenwoud. Verscheidene dieren en vogels gezien en veel naar bomen en planten gekeken en uitleg gekregen. De apen begroetten ons, een wasbeertje kroop snel  naar een veilige plek en de leguanen vonden het best om bekeken te worden. Heel mooi waren de toekans en ijsvogels. Ook de havik op zijn nest was apart om te zien. De gids vertelde over de vrouwenlippen (een bloem) en de plek waar de dag ervoor een ocelot gezien was. Hij liet zien wat een waterboom en een melkboom was als je moet overleven in het woud. Verder wees hij ons op de scherpe blaadjes van een grassoort en liet zien hoe je moest lopen op gladde berghellingen. Het was een leerzame en mooie toer in de directe omgeving van het hotel. De rest van de dag zijn we naar Golfito aan de Golfo Dulce geweest in het uiterste zuiden dicht bij Panama. Een mooie rit met weer heel andere begroeiingen langs de wegkant. Bij het dorp Golfito is een oude bananenhaven. Er is een vrijzone waar Costaricanen goedkoop kunnen kopen mits men er een nacht verblijft. De terugweg ging langs de andere kant van de Golfo Dulce naar Mogos. Daar hebben we onze dorst gelest en bij een ‘voetbalveld’ van het uitzicht genoten. Op de terugweg bij Palmar Sur ontdekten we een park met 22 mysterieuze bollen (esferas). Archeologen weten niet hoe deze tot 2 m grote bollen hier gekomen zijn en wat de betekenis er van is. Ze zijn van graniet en kogelrond. Onderweg werden onze paspoorten gecontroleerd en genoten we van de verschillende soorten palmbomen. De zonsondergang bewonderden we dit keer van het strand van Piñuela, dicht bij het hotel; het was weer adembenemend. Net terug in de kamer om 18.15 uur viel het elektra uit. Dat schijnt meer te gebeuren, maar we vonden het maar niks. Een paar kaarsen hielpen wat om meer te zien, maar het werd alsmaar warmer. We zijn toen tegen negenen naar bed gegaan en om half 10 was er weer stroom.

   

	Naar Quepos, Jaco en Atenas
	25 febr: Om 5.30 uur opgestaan, naar de weg gelopen en met de verrekijker naar vogels gekeken. Heel mooi zo ’s morgens vroeg, nog niet zo warm en heel veel te zien. Dit keer ook papagaaien, vliegenvangers, parkieten en apen. Na een typisch Costaricaans ontbijt op weg naar Jaco, een badplaats aan de Pacific Ocean. Nog even een tussenstop in Quepos bij het Manuel Antonio park en strand en daarna door over een lange slechte weg naar het strandhotel Canciones del mar. Dit is een schitterend plekje heel dicht aan de azuurblauwe zee met een zwembad en strandbedden onder de wuivende palmbomen. Het is er heet, 34 graden, maar de prachtige zee is verkoelend. De zonsondergang was onvergetelijk en de met airco voorziene kamers in het appartementenhotel waren van alle gemakken voorzien. Zij (of wij) weten daar niet hoeveel sneetjes brood één sandwich heeft, het was heerlijk maar twee sandwiches was eigenlijk te veel. s’ Avonds weer aan het  eten, nu in het dorp bij open ramen aan de straatkant. Na een laatste strandwandelingen en een heerlijk ontbijt namen we afscheid van Jaco en reden bij Tarcoles over de brug van de Rio Grande naar Atenas. Bij de brug de onvermijdelijke stop om naar de 22 krokodillen te kijken, wat opnieuw veel indruk maakte. In Atenas wat rond gelopen en iets gekocht voor onderweg. Het is daar volgens National Geographic het prettigste klimaat van de wereld, nou fijn was het wel en  mooi groen ook, het kan best kloppen.

		Sarapiqui
		27 febr: De dag begint vroeg, we gaan met Hans v.d.Wielen mee naar Sarapiqui naar Tirimbina een onderzoekstation, met botanische tuinen, een educatief centrum, museum en regenwoud met de grootste hangbrug van CR. (280 m) Het regent onderweg veel omdat we door de bergen rijden. Natalia is ook mee en verteld over de gewoonten en de natuur van Costa Rica. Zij koopt pejibaye (een oranje vrucht) en guabas (een lange peul met smakelijke wattige vrachten met een grote pit). In Centro Neotropica zien we hele bijzondere bomen en planten in de botanische tuin. Dan een toer door het regenwoud. Het is vochtig en warm, we lopen langs een natuurlijke waterzuivering, over de boomtoppen en de rivier, heel bijzonder om dit allemaal te zien.

28 febr: De laatste dag van een fantastische vakantie, waar we op de luchthaven in CR een bekende uit Bennekom
ontmoetten. De vlot verlopen vlucht die om 17.00 uur werd gestart, eindigde op 29 februari om 18.00 uur
Nederlandse tijd  in Bennekom. (11.00 uur Costaricaanse tijd)

Arie  & Liesbeth
februari 2004