Inleiding

   Van 5 tot 26 augustus 2001 zijn we op vakantie geweest in Costa Rica; in de regentijd dus.
   Er vielen hevige stortbuien, maar we hebben ons vaak net tussen de buien door kunnen bewegen.
   Verder was het overwegend bewolkt maar de hoge temperatuur maakte dat weer goed. Op de eerste dag
  in Costa Rica zijn we het meest verbrand ondanks dat het vrij bewolkt was.
  Het voordeel van de regentijd is dat het laagseizoen is. In toeristische gebieden is er geen grote drukte
  en je hoeft bijvoorbeeld de hotels niet van tevoren te reserveren.

   Voorbereidingen

   Vooraf hebben we laten inenten tegen DTP en Hepatitis A. Het is ook handig  anti-insectenmiddel te kopen
   tegen stekende insecten.
   De vliegreis moet ruim van tevoren geboekt worden. We hadden een directe  vlucht met een tussenstop in Miami.
  De vliegreis duurde zo'n kleine 14   uur.

   Uit eten

   In Costa Rica kan je goed uit eten gaan. Vooral in de kleine dorpjes zijn  de prijzen erg laag: tussen de zes en
   twintig   gulden voor een maaltijd. In  de toeristische dorpen zijn de gerechten bijna altijd in zowel het Spaans
   als het Engels vermeld.
   Ook vegetariërs kunnen met een beetje zoekwerk goed terecht. Meestal is er  wel een gerecht met rijst, bonen en
   groente te krijgen. En anders kan je  vaak wel een salade bestellen. Maar pas op: één keer kreeg ik ham op mijn
   salade!
   In San José is er een vegetarische fastfoodketen 'Vishnu'. Binnen 5  minuten krijg je daar een lekkere
   maaltijd   voorgeschoteld.
 

San José
		De eerste week heeft onze oom (Cor) ons de omgeving van San José laten zien en de laatste twee weken zijn we er met de bus op uitgetrokken. San José is een drukke stad, veel auto's die kriskras door elkaar rijden en dus ook veel uitlaatgassen. De tweede dag dat we in Costa Rica waren, hebben we gepind. Pinnen is vrij goed te doen, zowel dollars als colones. Bijna alle geldautomaten accepteren Visa. Met Cirrus en Mastercard kan geld worden gehaald bij een filiaal van El Banco Popular of El Banco de San José. Het pinnen zelf viel nog niet mee vanwege de vele keuzemogelijkheden op het scherm staan! We waren blij dat we er geld uitkregen. Het befaamde Goudmuseum in San José waren we snel doorheen. De collectie    was best aardig maar niet spectaculair. Bij binnenkomstwerden we uitgebreid gecontroleerd en moesten alle metalen voorwerpen die we bij ons hadden afgeven.

   Parque Nacional Braulio Carrillo

   In de eerste week zijn we ook nog met de bus naar Parque Nacional Braulio  Carrillo geweest, ten noordoosten
   van San José. Zonder dat we er erg in  hadden reed de bus het natuurreservaat bij Quebrada Gonzalez voorbij.
   Een bushalte verder hielp een vriendelijke mevrouw van de busmaatschappij ons  op een bus terug. De buschauffeur
  stopte nu wel.
   Er zijn verschillende wandelroutes in het reservaat. De eerste route die  we liepen duurde 1,5 uur. Al na een paar
   meter lopen waanden we ons in de  jungle! Erg veel dieren hebben we niet gezien. Enkele vogels en vlinders
   maar het pad was op zich al spannend genoeg. We zagen nog wel een groepje  apen in de bomen zitten. Ze durfden
   eerst niet te ontsnappen en bleven ons  steeds in de gaten houden.
   Toen we de route uitgelopen hadden besloten we er nog een te doen, van een  uur. De paden waren modderig en glad.
   Opeens konden we niet verder.  Er  liep een riviertje. Aan de overkant van stond een bordje 'trail'. We  hadden
   geen zin in natte voeten dus probeerden we over de keien de  overkant te bereiken. Toch kregen we allebei natte
   voeten. We vervolgden  de route maar die liep opeens dood. We moesten dezelfde weg weer  teruglopen en het
   stroompje weer oversteken. De lol was er nu een beetje  af. Bij het startpunt teruggekomen begon het enorm te
   regenen, maar we  konden schuilen bij een overdekte picknicktafel.
 

  Tortuguero,

   Één van de hoogtepunten van onze vakantie. Cor was zo vriendelijk om ons 6 uur in de morgen naar het busstation
  in San José te brengen. Vandaar uit gingen we naar Limon. In de bus zaten we eerst op de verkeerde plaatsen.
   We hadden vooraf een kaartje gekocht en het bleek dat daar ook stoelnummers op stonden.
   (Reserveren van stoelen is wel noodzakelijk, vaak zijn de bussen op het moment van vertrek al vol.
   Een dag van tevoren is meestal voldoende. Het kopen van een kaartje kan bij het busstation waarvan de bus vertrekt.
   Voor elk deel van Costa Rica is in San José een ander busstation.
   Bij de ICT of een touroperator is een kaart met bustijden en bestemmingen verkrijgbaar.)

		In Limon aangekomen namen we een taxi naar Moín. Van daaruit gingen we met de boot naar Tortuguero. Deze boot voer door rivieren langs de Caribische kust. Onderweg zagen we veel dieren. Onder andere een luiaard, krokodillen, apen en vogels. Het was een mooie tocht. Na zo'n 4 uur kwamen we in een klein dorpje aan. Ons vakantiehuisje was aan de overkant van de rivier. 's Avonds gingen we op schildpaddenexcursie. Gelukkig was het droog. We werden van de ene gids naar de andere gestuurd. Het leek er op alsof niemand ons in de groep wilde hebben. Van tevoren werd gevraagd ons zo donker mogelijk te kleden. En wat zien we: de 'hulpgids' (die Spaans naar Engels vertaalde) kwam doodleuk in een wit t-shirt aanzetten! Onze gids was een beetje lui en liep andere gidsen achterna. We liepen van hot naar her over het strand. Ondertussen zagen schildpad uit het water komen maar hij keerde al snel terug naar zee. Onze gids kon geen schildpad vinden die eieren aan het leggen was. Dus werd er een deal gemaakt met een andere groep dat wij na hen mochten kijken. We mochten dicht bij de schildpad komen omdat ze tijdens het eieren leggen in een soort trans was. Het was leuk om te zien. De eieren leken net op pingpongballen. Daarna zagen we hoe de schilpad de eieren begroef. Toen zat de tijd van de gids er op en moesten we weggaan.De volgende dag maakten we vroeg in de ochtend een boottocht door de jungle. Daarna gingen we ontbijten.

   Fruit vooraf, daarna rijst met zwarte bonen (gallo pinto, het nationale gerecht) met gebakken ei en brood,
   heel uitgebreid dus. 's Middags hebben we een kanotocht gemaakt. Gelukkig was het droog, het had
  namelijk bijna de hele morgen geregend. We dachten in een gemotoriseerd bootje terecht te komen, maar
  we moesten zelf roeien(!). Het was behoorlijk zwaar maar gelukkig kon onze gids roeien als de beste. De
  volgende dag gingen we weer terug met de boot. Onderweg zagen we nog een grote krokodil (of kaaiman) van dichtbij.

  Cahuita
 
   De dagen erna zijn we na het kustplaatsje Cahuita gegaan.  We waren nauwelijks uit de bus of we werden al
   aangesproken of we een cabine (hotelkamer) wilden huren. We zijn meegelopen en hebben de kamer maar genomen.
   Cahuita is een klein dorpje met 3 wegen. De mensen zijn er vriendelijk en kunnen ook Engels. Dat was wel makkelijk.
  We  wilden een wandeling door het Nationale park maken, maar het regende ontzettend hard. We gingen schuilen bij
  een overdekte picknicktafel. Toen het na meer dan een uur droog werd, gingen we terug naar onze cabina.     

Daarna bleef het droog, daarom besloten we 's middags de wandeling nog maar eens te maken. Onderweg moesten we een stukje door zee waden. Ik vond het doodeng: je zakte weg in het zand en het water stond tot ver boven mijn middel. Gelukkig was er een plaatselijke inwoner die me letterlijk de hand toestak. Hij liep voorop door het water. Hij wist precies waar het water het laagste stond. We konden onze tocht vervolgen. Maar het was niet gemakkelijk. Door de regenbuien waren de paden onder water gelopen en we probeerden tevergeefs droge voeten te houden. Wilfred liep op slippers door de modder. Dit zou hem echter bezuren, want hij hield er blaren aanover. We kwamen nog een riviertje tegen en besloten daar met een bocht omheen te gaan en een stuk door zee te waden. Onderweg zagen we nog apen. Het werd al donker en het begon te regenen. We waren heel blij dat we uiteindelijk weer terug in het dorpje waren.

   Op de terugweg moesten we anderhalf uur op de rechtstreekse bus naar San José wachten. We hoorden van
  andere toeristen dat er ergens een deel van de weg was weggevaagd. We besloten de bus te nemen naar Limon,
  daarna zouden we nog over kunnen stappen. Tijdens de rit moest iedereen ineens uitstappen! Het was al donker.
  Er stonden allemaal pick-up wagens op de weg en de chauffeurs schreeuwden ons toe dat we in moesten stappen!
  We hadden weinig keus, en stapten maar achterop één van de auto's. Er kwamen ook wat Tico's bij.
  We wisten niet waar we heen werden gereden. We reden over de rails van smalle spoorbruggen en door riviertjes!
  Ineens stopte de wagen, waarna we moesten uitstappen. De chauffeur eiste dat we 500 colones (ongeveer 4 gulden)
  per persoon moesten betalen. We wilden eigenlijk weglopen maar hebben toch maar betaald. Er stond een bus op ons
  te wachten die ons naar Limon zou brengen. De aansluiting naar San José konden we wel vergeten. Dus hebben we
  in Limon in de regen een hotel moeten zoeken. Het was er klein en bloedheet, verder moest je over de wc heenstappen
  om bij de douche te komen. Letterlijk een koude douche. (Hotel Wilson is dus niet aan te raden.)
  De volgende dag vervolgden we onze reis weer per bus.

Manuel Antonio
		Ons volgende doel was Manuel Antonio, een kustplaatsje aan de Grote Oceaan. De stranden waren hier nog mooier dan in Cahuita. We hebben ook hier in het natuurreservaat gelopen en wat gezwommen. Weer veel apen en luiaards gezien. Vlak voordat we het park verlieten kwamen we een groep apen tegen die zo dichtbij kwamen dat je ze bijna kon aanraken.'s Avonds viel het licht plotseling uit. We dacht eerst dat het alleen in onze cabina was en dus gingen we het dorpje in met onze kleine zaklamp. Het eerste het beste cafeetje zijn we naar binnengegaan. Ze hadden daar kaarsen aangestoken. Echt welkom voelden we er ons niet want ze begonnen al snel op te ruimen. Wij begrepen de hint en gingen naar een eetgelegenheid een eindje verderop. Daar serveerden ze zowaar ook nog wat eten! Ik had rijst met groenten. Vlak voordat ze het eten kwamen brengen sprong het licht weer aan. Er klonk een algemeen gejuich. Later bleek dat in heel Costa Rica het licht was uitgevallen!

Monteverde
		We zijn ook nog naar het Reserva Biológica Monteverde geweest, het plaatsje Santa Elena. Het was een lange busreis, vooral het op het laatste stuk is de weg er slecht. Bij Santa Elena is ook een ingang van het park Monteverde. We besloten deze keer een gids te nemen. Vroeg in de ochtend liepen we door het regenwoud. De gids wist veel te vertellen en zagen ook meer dan dat we op eigen houtje zouden zijn gegaan. Vooral vogels, insecten (een wandelende tak en torretjes) en zelfs een slang! 's Middags hebben we over de boomtoppen heengelopen. Ja echt! Er zijn daar veel hangbruggen. De toegangsprijs is vrij hoog (natuurlijk in dollars) maar het is een leuke ervaring. We hadden die middag nog tijd over en zijn daarom naar de vlindertuin geweest. Het was grappig dat daar een Nederlandse gids was. Behalve vlinders hadden ze ook een mierenkolonie, torren en wandelende takken.

   Laguna Arenal

   De voorlaatste dag van de vakantie hebben we doorgebracht in hotel 'Country Club Arenal'.
   Helaas hebben we de Arenal zelf niet gezien. Ook andere vulkanen waren tijdens onze vakantie in de wolken
   en daarom had het weinig zin om ze te beklimmen want je zou dan toch bijna niets zien.
   Vanuit het appartement heb je een heel mooi uitzicht over het Arenalmeer.
   Er was een tennistoernooi van de Nederlandse Vereniging in Costa Rica. We hebben niet meegedaan, maar ons vermaakt
  met poolbiljarten, zwemmen, zonnebaden en wandelen. 's Avonds hebben we Rummicub gespeeld en wat gegeten.

   Na een fantastische reis - die we nooit zullen vergeten vanwege de prachtige natuur en onze avonturen -
   waren we toch weer blij voet aan de grond te zetten in Nederland.
 
 

   Wilfred & Arno Teunissen
    augustus 2001