CABALGATA
Zachtjes gaan de
paardenvoetjes, trippel trappel trippel trap. Het is zondag 5 december
2004 en na de koffie met pepernoten
gaan we naar het centrum van het dorp. Vandaag is er een cabalgata, een
paardrijtocht, georganiseerd door de plaatselijke school.
Iedereen die mee wil doen aan de tocht moet een bepaald bedrag betalen
en dat komt ten goede aan de school.
De cabalgata zal om half negen beginnen, maar als wij om half tien
arriveren is er nog geen hond, laat staan een paard.
Alleen de schooljuffrouw is druk bezig rugnummers van karton te maken.
We gaan dus maar eerst even de berg op om te bellen, want alleen daar
doet onze mobiele telefoon het, als we geluk hebben,
en komen later terug.
En ja hoor, dan verschijnen er vrachtauto's met paarden er in en mensen
die trots op hun paasbest te paard komen aanrijden.
Voor zo'n cabalgata kleedt men zich met zorg.
Een mooie hoed is in ieder geval verplicht, maar we zien ook prachtige
riemen, met zilver beslagen, en cowboylaarzen.
Er is zelfs iemand met rinkelende sporen aan zijn laarzen.
Ook de paarden zien er prachtig uit. De mooiste tuigen zijn
tevoorschijn gehaald en alles is glimmend gepoetst.
De halstertouwen zijn meestal vuurrood, evenals de dekjes onder de
zadels.
De paarden hebben geen bit en de teugels worden met
één hand vastgehouden, de andere hand wordt in de
zij gehouden, als je tenminste goed paard kunt rijden, anders houd je
je maar aan het zadel vast.
We zien een complete familie te paard, alleen de jongste zit bij vader
voorop, maar natuurlijk wel met een hoedje.
Zijn broertje zit op een eigen paardje. Hij woont ver weg in de bergen
en komt regelmatig te paard naar school en zijn paard
wordt dus gewoon als een soort fiets gebruikt.
Alle paarden van deze familie zijn herkenbaar aan hun hoofdstel met
roosjes.
Er rijden ook een paar echte macho's rond met prachtige hoeden. Op
verzoek laten zij hun paarden mooi lopen met
opgeheven benen, een soort dansen.
Dit is duidelijk een overblijfsel van het Spaanse hogeschoolrijden. Dit
"dansen" zie je ook op de tope's.
Dat zijn ook paardenfeesten, maar bij een tope lopen de paarden in een
optocht door de plaats zelf.
De cabalgata is echt een buitenrit. De ruiters en paarden gaan de
bergen in en lunchen bij de tilapiakwekerij,
waar ook een prachtige waterval is.
Onderweg worden ze regelmatig voorzien van de nodige drankjes.
In de loop van de middag arriveren ze
weer in het dorp, maar het feest is nog niet afgelopen.
In en om de soda, het eethuisje, is het druk. Er worden drankjes
verkocht en in een paar halve oliedrums worden vleesspiezen geroosterd,
het ruikt heerlijk.
In de redondel, de stierenvechtersarena, zijn inmiddels een paar
stieren gearriveerd.
Om de beurt worden ze de redondel ingedreven, met een jongen op hun
rug. Net zo lang tot die jongen er af valt,
waarna de stier met een lasso door een paar cowboys
gevangen wordt en weer in zijn hok terug gestuurd.
Het gaat er hier nogal tam aan toe, de meeste stieren lopen vanzelf het
hok wel weer in, ze vinden het wel best zo.
In Guanacaste, in het noorden van Costa Rica, leeft dit fenomeen veel
meer.
Guanacaste is een echte veeteeltstreek en daar zijn ook behoorlijk wat
beroepscowboys, die het lassowerpen
veel beter onder de knie hebben.
Onze cowboys presteren pas iets na herhaalde uitroepen van het publiek,
zo van "Hola Gordo (Dikke),
je kan er niks van, je bent nog slomer dan die stier, laat eens wat
beters zien!"
Na het stierenvechten is er nog de traditionele verloting met prijzen
die door de plaatselijke middenstand beschikbaar zijn gesteld.
Wij hebben zelf ook eens meegedaan aan een cabalgata in Guanacaste. Een
hele opgaaf voor mij, omdat ik in geen
25 jaar op een paard gezeten had en daarvoor ook maar heel sporadisch.
De tocht was vermoeiend, pijnlijk en stoffig, maar wel heel mooi. Ook
hier was er na afloop stierenvechten en verloting.
En laat ik nou een lasso winnen! Altijd handig voor in de auto.
De hoofdprijs was een veulen, dat gewonnen werd door een jongen van 10
jaar die bij ons gezelschap hoorde.
Fantastisch om te zien hoe blij hij was met zijn prijs.
Hij had de cabalgata meegereden op een geleende muilezel, omdat er geen
paarden meer waren, maar
nu had hij zijn eigen veulen gewonnen.
Na de verloting gaat men langzamerhand op huis aan.
Alleen bij de garage staan nog wat paarden, vastgebonden aan een op de
kop liggende oude vrachtauto.
Ik heb me altijd afgevraagd waarom dat ding daar zo lag, nu weet ik het.
Anja Geesink
info@elmonofeliz.com
www.elmonofeliz.com