Honds gedrag

 

Uiteindelijk besloten we toch maar weer een hond te nemen. Het had nogal wat voeten in de aarde deze keer.
In Nederland was het geen moeilijke beslissing geweest destijds. We hadden jonge kinderen en woonden voldoende ruim
om een hond een goed tehuis te bieden. Maar hier, in Costa Rica, lag de situatie iets anders. Geen kinderen meer thuis en
een totaal ander leven zonder verplichtingen van werk maar met volop tijd voor uitstapjes en andere vrije bestedingen.
Toch mistten we het gezelschap van een huisdier en bovendien zagen we ook wel het nut van een alerte bewaker in.

Nu hadden we de eerste de beste straathondenpup kunnen krijgen van iedereen hier in het dorp natuurlijk.
Aangezien we echter graag een herderstype hadden dat we het een en ander aan konden leren zochten we in de krant.
Al snel zagen we wat we zochten: un pastor australiano. Dat zijn betrouwbare honden en nog mooie ook, want ja je moet
er tenslotte elke dag tegenaan kijken. Na wat heen en weer gebel maakten we een afspraak aan de andere kant van het
land. Daar gekomen was de teleurstelling groot want het nest jonge hondjes bleek te bestaan uit Australian cattledogs,
een kruising tussen bordercollie en dingo, in dit geval 90 % dingo en dat zijn lelijke beesten, kijk maar eens in de encyclopedie.

Een tijdje later lachtte het geluk ons toe, er werden jonge shelties aangeboden in Alajuela. Precies hetzelfde ras als onze
Nederlandse viervoeter. Toen we daar gingen kijken stonden we al op het punt om vier weken naar Nederland te gaan.
De pups bleken al 5 maanden te zijn maar ze werden zo te zien liefderijk verzorgd en de eigenaar wilde best nog een
maandje wachten. Eerste fout, hoe jonger hoe beter wil je een puppie nog kunnen vormen naar je wensen.
Uit het drietal reutjes kozen we de kleinste en de meest timide vooral omdat de andere twee dat beestje geen ruimte gaven,

wij gaan meestal voor de ‘underdog’. Fout twee achteraf  want hij is niet gewoon timide maar eerder schichtig en achterdochtig.
Nadat we terug waren haalden we hem op en we doopten hem Tygo, een associatie met een goede herinnering van lang geleden.
Vanaf de eerste dag is hij erg aanhankelijk gebleken, geen mens is ooit zo blij als hij wanneer een van ons even uit zijn blikveld
is geweest. Dan begroet hij ons alsof we een wereldreis gemaakt hebben. Ook onze logerende bezoekers worden na een
aanvankelijke aarzeling onthaalt op veel lijfelijk liefdesbetoon. Helaas ging het met het aanleren van basis kennis iets minder goed.
De tuin is niet vanzelfsprekend zijn limiet wannneer hij elders iets geroken of gezien heeft dat aantrekkelijk is in zijn ronde hondenogen
En als hij dan op zijn donder krijgt wil hij ook het commando ‘kom hier’ niet meer verstaan. Daarentegen oogst hij bij iedere
Tico bewondering en vertedring totdat ze naar zijn naam vragen: Tygo !! Is dat een gebruikelijke hondennaam in Holanda ?
Uiteindelijk werd me duidelijk waarom. Er bestaat een Costaricaanse vogel die naar de naam Tijo luistert en dat is een oerlelijk
exemplaar, wie vernoemt er nu zijn hond naar zo’n lelijke vogel !               

Maar het ergste van alles was de episode met de kip. We probeerden hem te leren dat hij de kippen van het terras af moest jagen.
Dat werd niks, hij liet ze rustig hun gang gaan. Wel  trachtte hij met ze te spelen wanneer ze op het gras waren
Eén kip was daar niet van gediend, die liep altijd weg, de andere pikte naar hem of daagde hem juist uit om te spelen.
Die werd op een kwaaie nacht door de coyotes opgegeten. Toen al ons bezoek weer was vertrokken mistte hij kennelijk
zijn speelkameraadjes en zocht de kip uit voor een spelletje. Maar dat liep behoorlijk uit de hand. Ik trof de arme kip aan
met een kale rug en een gebroken poot. Overal lagen veren. Ik was in shock, vooral omdat die kip zich niet kon weren natuurlijk.
Tygo heeft voor straf een dag vastgezeten aan een boom in de schaduw, maar zodra hij los was ging hij toch weer naar de kip toe
De arme kip kon amper bewegen, at en dronk weinig en we moesten haar wel beschermen. Het was een dilemma, wie moest
er gaan de getraumatiseerde kip of de verknipte hond ? Uiteindelijk na een week kon ik het niet langer aanzien en hebben we de kip
weggeven aan iemand die haar heeft geslacht en alsnog heeft opgegeten. Zelf had ik dat niet op kunnen brengen.

Voorlopig kopen we onze eieren gewoon weer en komen er geen nieuwe kippen. Het terras ligt er een stuk schoner bij en Tygo
heeft zijn jachtinstincten niet meer kunnen botvieren. Zou hij misschien een identiteitscrisis hebben gehad, hij is volgens alle
hondenkenners eigenlijk een herder en geen jachthond ? Of is het toch die vogelnaam ?

Trees van Herpen 

Terug naar reizen met Trees