Toen
Guanacaste dreigde te bezwijken onder
de heftigste regens in jaren, besloten wij ons heil te zoeken aan de
Caraïbische kust waar het in die,
bij ons natte maanden meestal beter is. Die
verwachting kwam uit op een stortbui in Cahuita na. Het strand bij
Puerto Viejo
de Talamanca lag er
rustig bij, op Playa Chiquita vonden we prachtige schelpen,
in Manzanillo konden we naar hartelust snorkelen en de vis smaakte
overal
voortreffelijk met de reggae klanken op de achtergrond.
Net
voorbij Puerto Viejo begint de Gandoca
Manzanillo Refugio, een uitgestrekt natuurgebied van strand en zee.
Daar, bij
Punta Uva,
kreeg ik een uithangbord in het oog dat een belletje deed rinkelen:
Tree House Lodgde, stond erop.
Jaren
geleden had ik in een medisch
vaktijdschrift een artikel gelezen over een ondernemende Nederlander die daar een
luxe boomhut
had
gebouwd en zelf in een omgebouwde schoolbus woonde. Nu we er toch waren
wilde
ik graag zelf een kijkje nemen.
Direct
bij de ingang van het terrein was een
receptie, niet zo zeer voor de Logde bleek, alswel voor het Green
Iguana
Conservation Project.
Er begon weer een belletje te rinkelen. Had ik daar al
niet eens iets over gepubliceerd in de Hollandse Nieuwe ? Beide
signalen bleken
juist.
Terwijl wij nog met de receptioniste stonden te praten kwam de
Nederlandse eigenaar aangelopen, Edsart Besier. Een hartelijke
begroeting
volgde,
ook al was hij al minstens een half uur te laat voor een afspraak.
Verbaasd was hij wel dat we dat verhaal gelezen én onthouden
hadden en
ja, er
had iets over zijn leguanenproject in H.N. gestaan (sept. 2002, red.)
Hij
nodigde ons uit om de volgende ochtend de Iguana Tour te
maken om daarna te
bomen over boomhutten.
De
tour was zeer interessant niet in de
laatste plaats vanwege het enthousisme van gids Boogie. Voor wie in de
regio is
en meer over de
groene leguaan wil weten zeker een aanrader
(www.iguanaverde.com), maar dit verhaal gaat nu eenmaal over de
boomhut,
vandaar.
Net
als zijn afspraak van de vorige dag
liet hij ons nu wachten, helemaal aange-past aan de sfeer van de
Caribe, die
Edsart.
Maar eenmaal aanwezig is deze eind-dertiger een en al energie en
geestdrift. Over paden bestrooid met een dikke laag grint
lopen
we onder
weelderige vegetatie naar de allereerste wooncreatie toe, want zo mag
je de luxe
onderkomens wel noemen,
Via
een houten trap komen we op de begane
grond van een royale woonruimte met een open keuken. De vloeren zijn
van strak
gelegd hout
dat glanst. Er is aandacht geschonken aan alle details, de meubels
soms gemaaakt van een nog herkenbare stronk, de verlichting, verse
bloemen.
Het
halfronde terras heeft een palmbladeren dak. Maar meest opvallend is
natuurlijk
de boom zelf waar het huis rondomheen is geconstrueerd.
Via een wiebelige
hangbrugconstructie aan sterke staalkabels klimmen we vanuit de
woonruimte naar
boven in de boom, daar zijn het slaapvertrek
en de badruimte. Het dak bestaat
uit zeildoek. Organische vormen binnen harmoniëren met de
karakteristieken van
de boom buiten, de stevige
takken, de stoere stam. Als je hier wakker wordt
móet je je wel een voelen met de natuur lijkt me.
Toch
is de naam Tree House Lodge een beetje
misleidend. Naast die fantastische boomhut heeft Edsart nog twee andere
accomodaties gerealiseerd
die in geen enkel opzicht lijken op een boomhut. Het
beachhouse, dat we niet gezien hebben en de beachsuite waar we wel een
kijkje
namen,
zijn namelijk werkelijkheid geworden fantasiën. Beide staan,
de naam
zegt het al, direct aan het strand.
De
beachsuite is een groot complex van
ruimtes, terrassen en vooral een grote badzaal die evengoed door
Antonio Gaudi
bedacht had kunnen worden.
In tegenstelling tot bij de boomhut, die al doende
is ontstaan, werkte Edsart hier met een van tevoren opgesteld plan. De
buitenkant is van crèmekleurige
adobe met trapleuningen gemaakt van de meest
grillige boomwortels, Wat vooral opvalt is de koepelvorm die de badzaal
overspant. Binnen is alles ruim
en open, ook hier valt op hoe mooi strak de
houten vloer erbij ligt. Vloeren, deuren, wanden waarvoor overigens
geen boom
is gekapt, alleen door
de natuur zelf gevelde exemplaren werden gebruikt. De
ruime slaapvertrekken hebben allemaal klamboes boven de bedden, de open
keuken
zou in
geen enkel huis misstaan maar de meeste aandacht gaat naar de badzaal.
Via een paar brede traptreden kom je in een sprookjeswereld
terecht.
Een zaal
met een douche in de vorm van een enorme slang, een fors zeepaard als
badkraan
voor het family-seize bad, gekleurde glazen elementen
in het plafond van de
koepel, glinsterende glasaccenten op vele oppervlaktes, organische
vormen,
intieme hoekjes en openheid tegelijkertijd.
Over bezetting heeft hij niet te
klagen, er is meer vraag dan hij aankan
Edsart
glundert onder onze bewonderende
blikken. Hij woont nu ruim 13 jaar in Costa Rica. Direct na zijn studie
economie is hij hierheen gekomen.
De bus is inmiddels verruild voor een echt
huis, ook van hout en heel open. Wat
beweeg t
om een boomhut te gaan bouwen in Costa Rica ?
“Nederland
werd me te
benauwd en ik houd wel van andere uitdagingen, ik wil niet in een hokje
gezet
worden.
Ik kan alleen niet zo goed nee zeggen en ben met nog heel veel andere
projecen bezig, daar kun je later vast nog meer over
schrijven.”
Hij leest het
zeker want hij is hier in die uithoek, hoor ik een beetje verbaasd, lid
van de
Nederlandse Vereniging in Costa Rica.
Die verbazing snapt hij niet goed, alsof
Guanacaste geen uithoek is !
Dan
toch nog maar even over die leguanen,
hoe kwam je daarbij ? Edsart wilde niet alleen maar voor zichzelf bezig
zijn en
ook graag een
bijdrage aan de lokale gemeenschap leveren. De groene leguaan
werd met uitsterven bedreigd. Sinds 2000 worden de jonge leguanen
in
de beschermde
omgeving van de Lodge geboren en als ze eraan toe zijn op een
uitgezochte plek
teruggezet in de natuur. Er is veel wetenschappelijke belangstelling
voor het
project en de lokale bevolking werkt er van harte aan mee. Voor de
toeristen is
het een aangename en leerzame attractie.