Belevenissen in Costa Rica  

  door Marjolein Wildeboer *

 Hallo allemaal! (in Nederland)

Regent het nog steeds daar? Lekker fris windje, lekker koud weertje? Zou hier en daar een onweersbuitje? Hagel?
Of kunnen jullie schaatsen? Hier zal er nooit geschaatst worden. Dat is zeker.
We hebben momenteel een heerlijk temperatuurtje in San Jose.
Zoals jullie misschien al weten, wonen we hier in een buitenwijk van San Jose, Guadelupe.

Postadres
Guisella V.-Marjolein Wildeboer,
Purral Abajo 550 mts,
sur este Iglesia Catolica,
Urbanisacion La Esmeralda,
Casa 2-G,
San Jose, Costa Rica

Enkelen van jullie kunnen misschien ontcijferen waar het voor staat. Ze hebben in ieder geval geen normale straat naam in dit land.
Het huis ligt bij de 1e katholieke kerk, 550 meter de straat in, hihi. Das toch grappig. Michael woont op 600 mt en Rbbert op
 700 mt afstand van het begin van de straat.

Wat hebben we afgelopen dagen allemaal gedaan? Nadat we zijn aangekomen vanuit Mexico City hebben we eerst een discussie gehad met Rafael
 Hij had alles niet geregeld zoals afgesproken. Volgens mij heb ik hier vorige keer ook al iets over verteld. Daarom zal ik niet in detail treden.
We hebben daarna de gastgezinnen verdeeld. Martine woont bij 4 zusjes en een zeer katholieke papa en mama. Robbert woont bij El Negro en
 een vriend. Michael is mijn buurman en woont bij Trini en ik woon bij Guisella en haar 2 kids. Gelukkig zijn de kids goed opgevoed en
 kan ik het prima met ze vinden. Ondanks dat Maria, 2 jaar, behoorlijk kan krijsen als ze gevallen is, is het verder een super leuk kind.
Joseph is helemaal super. Hij is 11 jaar en helpt zijn moeder erg goed in huis. Ik denk dat er maar weinig kinderen in NL de badkamer
 schoon moeten maken van hun moeder, voor hun zusje moeten zorgen en zelfs met zn drieen op 1 kamer slapen.
Ik heb nl de andere slaapkamer. Studenten mogen misschien wel eens klagen over te kleine kamers, maar daar is dit helemaal niets bij.

De volgende dag hebben we de scholen bekeken waar we stage gaan lopen. Alleen de buitenkant, want het is momenteel vakantie.
Ook zijn we naar de universiteit in Heredia geweest en hebben daar met Rodrigo Leon gesproken.
Hij is ons contactpersoon in Costa Rica, wanneer Rafael weggaat.

Guisella heeft ons daarna uitgenodigd om het weekeinde naar Miramar te gaan. Miramar ligt vlakbij Punteneras ofzo, en dat ligt weer aan de kust.
Prima!!! De kust is altijd goed! Met z{n allen zijn we rond half11 vertokken. De afspraak was 9 uur, maar dat hoort hier zo. Met z'n allen in de
 bus naar Punteneras. Na een schitterende busrit, waarbij ik het genoegen mocht hebben om naast een moeder met een kotsend kind dat ook
nog aan de diarree was te zitten, kwamen we aan in P. Een verschrikkelijk toeristisch plaatsje. Erg apart. Veel kraampjes, krijsende verkopers,
 en zwart zand. Of dat nou normaal is weet ik nog steeds niet, want er lag ook zoveel rotzooi, dat het makkelijk van het afval kon komen.
 We hebben hier gegeten en zijn toen met een andere hobbelbus naar Miramar gegaan. Wat een andere wereld...

We stapten uit voor het huis van de ouders van Guisella. Ze wees ook even aan waar haar broers en zussen woonden.
Ze waren namelijk MAAR met 13 kids thuis. De hele straat bestond uit 1 familie. Een zelf gemaakt hek gaf aan waar het erf begon.
Een klein verschrompeld omaatje kwam ons samen met de kippen, lelijke gand, 3 honden, een kalkoen familie begroeten. Nog maar 80 jaar
en toch super vitaal! Als eerste hebben de jongens de kalveren in het hok gejaagd. Daarna hebben we gegeten. een soort soep met mais,
 aardappel, groenten en rijst. Oh ja, opa kwam er ook aan. Gezeten op een paard, zo dronken als een torretje, 83 jaar met zijn cowboyhoed op,
 laarsen aan, lasso om en een sabel door zijn riem, SCHITTEREND!

' s Avonds in de plaatselijke bar wat gedronken. Martine en ik sliepen bij de buurvrouw, een zus van Guisella. we werden hartelijk ontvangen
in een soort huis van planken en golfplaten. Daar was een kamer speciaal voor ons klaar gemaakt.
De volgende dag op tijd weg naar Punteneras. Daar namen we de ferry naar een soort eiland. Na een stukje lopen kwamen we op een
bijna verlaten strand aan. Zo'n 30 graden naar mijn gevoel, maar er was een lekker windje! Zwemmen en lezen en slapen is erg vermoeiend hoor...
op de terug weg op de ferry nog iets heel aparts beleefd. Het werd erg snel donker. De sfeerverlichting ging aan... en... het karaoke begon.
VERSCHRIKKELIJK!!! En ze vinden het nog leuk ook!!! Das eigenlijk het ergste. Hoog ander hazes gehalte...

 Ach wij hebben er alleen maar om gelachen. Geef Guisella een biertje en ze is dronken, dus daar konden we ook om lachen. Plezier ten top!
 Na de boot, terug naar de boerderij. Nog lekker in het gras gelegen, naar de vallende sterren kijken en genieten van het warme weer, zelfs s nachts.
De volgende dag zijn we niet naar de zee geweest, maar naar El Rio. Een klein stroompje tssen de bossen. in de verte hoor je de apen roepen en
 zelf zwem je tussen de vissen. We zijn ook naar het begin punt van de rivier gelopen, over allemaal keien...op je Tevas, niet makkelijk.
Daar was een warmwater bron. We bevonden ons namelijk op een oude vulkaan, oeps. Het water was er super heet en het zand al helemaal!

Na dit avontuurtje weer met de bus naar San Jose. Elk bij ons gastgezin gegeten. s Avonds mocht ik voor kapper spelen van Michael.
Het begon allemaal redelijk goed. Ik durfde er niet teveel af te halen. Totdat Robbert kwam zag het er nog wel een beetje uit. Robbert wilde ook wel
 Hij ging zitten en Michael zet de tondeuse in zijn nek, maar vergeet het kapje van 4 mm erop te doen.
Oeps... een hele hap uit zijn nek, hihi, niet mijn schuld! Omdat er niets meer te reden viel hebben we na het Beckham kapsel maar alles eraf geschoren.
 Als vergelding is bij Michael zijn hele nek kaal, de rest zit er nog op. Voorlopig zien we Robbert alleen met pet, haha.
Nou ja, dat zijn alweer een paar saaie dagen in Costa Rica. Hopelijk vertel ik niet teveel en zijn de verhalen niet saai, anders hebben jullie pech!!!

Veel plezier in NL, ik ga zo nog even in de zon rondlopen, San Jose bekijken.  

 Tot de volgende keer!

* Allereerst zal ik mij voorstellen. ik ben Marjolein Wildeboer, 4e jaars student aan de Academie voor Lichamelijke
Opvoeding te Groningen. in dit 4e en laatste studiejaar heb ik gekozen voor een vrije invulling van mijn stage en onderzoek. beide wil ik in Costa Rica gaat uitvoeren.
De organisatie ISSPO uit Groningen organiseert sportstimulerende programma's in verschillende landen in Zuid-Amerika.
Een van de projecten is gericht op de basisscholen in Heredia (Costa Rica). er zijn in Costa Rica vele scholen
die geen tot weinig aandacht besteden aan de lessen lichamelijke opvoeding. de scholen hebben geen vakleerkrachten en de groepsleerkrachten hebben niet de capaciteiten om de lessen L.O.te verzorgen.
Er zijn momenteel 4 studenten uit Groningen die klaar staan om in januari 2003 naar Costa Rica te vertrekken. naast het
lesgeven op de basisscholen, gaan zij zich ook bezig houden met sportstimulerende programma's voor de gemeenschap.

N.B. Op de pagina met Nederlandse regionale links vindt u een link met de ISSPO uit Groningen
  

   terug naar de cr pagina