Verrassing in Montezuma

Het schiereiland van Nicoya is als een Mount Everest, iedere keer opnieuw probeer je het een beetje meer te verkennen,
een beetje verder te gaan. Deze keer reden we zonder stoppen tot voorbij Carmona, tot daar kenden we het al.
Op de zandweg tussen Carmona en Paquera zie je links en rechts meloenplantages. De gele, rijpe meloenen vallen op in
het stoffige landschap. En niet alleen de mensen ook de paarden en koeien smullen ervan getuige de vele meloenen in de portreros.
Na Paquera worden de heuvels hoger, de wegen smaller en slechter en de uitzichten adembenemend. Vanaf grote hoogte
zie je in de diepte de oceaan glimmeren. Na heel wat bochten naderen we  Tambor, in wezen nog altijd een stil vissersplaatsje
met een mooi wit strand, ware het niet vanwege de twee grote Bárcelo projecten en de airstrip.
En niet te vergeten het Tamborhills project waarover in de Hollandse Nieuwe van maart jl. is geschreven.
Tambor, zo buiten het seizoen in rust gedompeld, is onze basis voor de komende dagen, de zee is onrustig maar er
wordt uiteraard gezwommen, de zon is lekker, de mensen zijn vriendelijk en het is er zo mooi. 

Via een stoffige, kronkelige weg, door Cóbano en weer richting zee komen we uiteindelijk in Montezuma uit.
Dit voormalige vissersdorpje ligt al langer in het vizier van toeristen en avontuurzoekers, overal kun je overnachten, eten,
drinken en je geld uitgeven aan ambulante of vaste handel. Maar je kunt er ook wat verdienen ! Zo zitten we op een strandterras
en er komt een clown aan die met ons een hersenkraker wil spelen. We kunnen een fles Ron Rica winnen als we erin slagen
om binnen 3 minuten los te komen. Hij bindt losjes met een schuiflus een touwtje om elke van onze polsen.
Die touwtjes zitten wel gekruisd met elkaar. Het touw mag niet van de polsen af en we moeten toch los van elkaar komen.
Ik stel alle vertrouwen in mijn partners’ ruimtelijk en wiskundig inzicht en niet onterecht want binnen een minuut heeft hij het
probleem opgelost tot verbazing van de verklede clown. Die vraagt of hij het nog een keer kan doen, weer met hetzelfde
resultaat alleen nog sneller. We geven die jongen toch maar de 1000 colones die hij zou krijgen als het ons niet ging lukken
en wij houden de fles rum.
Een samenloop van omstandigheden doet ons op het terras van El Sano Banano belanden waar we met de Nederlandse
eigenaresse, Patricia Slump aan de praat raken. Patricia woont al meer dan 25 jaar met haar Amerikaanse man in Montezuma.
 “Toen wij hier kwamen was Montezuma een eenvoudig vissersplaatsje zonder busverbinding of electriciteit.
Samen met twee andere echtparen waren wij de eerste buitenlanders die hier neerstreken.
Het leven was één groot avontuur voor ons in die periode. We leefden van het drogen van fruit, vooral bananen.”
Beetje bij beetje kwamen er toeristen.

Eerst waren het de Ticos die tijdens de twee jaarlijkse vakantieweken, pasen en kerstmis, letterlijk hun tenten opsloegen
aan het mooie strand van Montezuma. Van lieverlee ontdekten ook anderen dit paradijs in het zuiden. Patricia en haar
man Lenny realiseerden zich dat ze het tij niet meer konden keren en dat het verstandiger was er dan maar op mee te dobberen.
Op hun eigen stuk grond aan zee zetten ze dan ook een paar tenten voor de verhuur neer. Dat was het begin van een nieuw
avontuur, een strandhotel met de naam ‘El Sano Banano’.

Het strandhotel nu is een avontuur op zich. Je kunt er alleen te voet komen. De bagage wordt vervoerd per jeep over het strand.
Eerst zie je hun privéhuis dat overigens binnenkort wordt veranderd in een restaurant zodat de gasten vooral in de regentijd niet
voor elke maaltijd of elk drankje een kwartiertje door de stortbuien moeten lopen. Dat huis is net een UFO op poten

Inmiddels zijn de tenten hele knusse bungalows geworden die zondermeer als illustratie in een kinderboek van Wipneus en
Pim kunnen staan. Uitgangspunt bij het ontwerp bleven de tenten. De huisjes hebben nog die herkenbaare vorm met driehoekige
ramen en cementen luifels, uitgevoerd in adobestijl en voorzien van houten, openslaande louvredeuren. Binnen zijn ze heel knus,
een mooie badkamer met overal verse bloemen, op de bedden liggen kleurig gestreepte indianendekens. Er is, per huis, een
 buitendouche om het strandzand af te spoelen. De kleuren van de huisjes met hun puntmuts daken passen heel natuurlijk in
de jungletuin. Nog verder doorlopend kom je bij een gebouw van drie verdiepingen. Op de begane grond zijn drie 2-persoonskamers
naast elkaar. Er boven, bereikbaar via een buitentrap, zijn drie suites elk bestaande uit een grote 4-persoons woonslaapkamer met
keukentje en badkamer en op de derde verdieping alleen een heel groot bed met een paar openslaande deuren zodat je liggend in
het bed de oceaan kunt zien, wat een vondst !   

‘El Sano Banano’ werd een soort Banana Split toen Patricia en Lenny, nu 14 jaar geleden, midden in het dorp Montezuma een
gezellig restaurant met straatterras openden dat veel vegetarische gerechten op de kaart heeft staan en net als het hotel de
naam ‘El Sano Banano’ heeft gekregen. Bij het restaurant zijn ook een twaalftal kamers voor de verhuur.

“Montezuma heeft lang de vervelende naam gehad een drugs- en hippie dorp te zijn, dat is allang voorbij. Hier zijn ook drugs te
krijgen, net als in elke andere badplaats, niet meer en niet minder. Maar er is ook wat anders en dat willen wij uitdragen door het
promoten van natuurbezoeken en onze hele uitstraling.”

Voor Patricia is de natuur van Costa Rica de grootste trekpleister. Voor de aanleg van het hotel is niet één boom gekapt, in
tegendeel, de tuin is een kunstig aangelegde jungle waarin de groene vingers van Patricia veel werk hebben gestoken.
Prachtige tropische bloemen en planten groeien welig temidden van grote palmen, oude kromme bomen dragen stervruchten en de geur van het oerwoud is overal.

Vanuit die tuin loop je zo het strand op, voorbij een paar uitnodigende hangmatten.

Het terrein grenst aan een natuurgebied dat mede door hun inspanning die status heeft gekregen. Het is een van de oudste
beschermde gebieden in Costa Rica en heeft de trend gezet. “Een van de echtparen dat hier samen met ons als eerste
buitenlanders neerstreek was een stel rasechte natuurbeschermers, Nicolas Wessberg en Karen Mogensen. Naar hen
zijn twee gebieden hier in het puntje van Nicoya vernoemd. Een deel van onze winst gaat naar de aankoop van meer grond
voor reservaten in die mooie stukken natuur.” 

Een dag of wat later rijden we heel relaxed terug langs het strand aan de westkant omdat we dat gebied nog niet kennen.
Overal wordt gebouwd, gezinshuizen, appartementencomplexen, hotels enz. Tot we op bekend terrein komen bij Playa
San Miguel daar hebben we eens gelogeerd in een soort Pipi Langkous huis. Verder maar weer via een onverharde route
door de bergen waar je kilometers lang geen mens of huis ziet, richting Nicoya. Onderweg komen we bij een hele brede
ondiepe rivier waar het niet meteen duidelijk is hoe je verder moet rijden. In het water liggen drie volwassen mannen af
te koelen tijdens, denken we, hun lunchpauze. Zij wijzen ons hoe we verder moesten, zo'n tafereel zul je in Nederland
zelden zien tijdens het lunchuur toch ?

Trees van Herpen