Terug in Costa Rica, slechts voor tien dagen maar toch genoeg om weer
wat zon en warmte op
te doen. Tevens een mooie gelegenheid om weer eens naar Ojochal af
te reizen en een bezoek
aan 'Las Villas Gaia' te brengen. Het hotel waar Luuc en Anna met hun
bijna zes maanden oude zoon Bonno de leiding over hebben.
Op maandag 2 februari vertrokken we vanuit Santo Domingo vertrokken
we via Cartago richting
de Cerro de la Muerte. Het weer was uitzonderlijk mooi, zodat we volop
genoten van de vele uitzichten. Als je een tijd uit Costa Rica weg bent
geweest valt het weer op dat het land zo enorm groen is. Al met al zat
het aardig mee; weinig vrachtverkeer en de auto's die er waren konden we
met gemak inhalen op de stukken waar het asfalt weg was, en die "inhaalstukken"
waren er
genoeg. Voorbij San Isidro besloten we op zoek te gaan naar een restaurantje.
Dat viel niet echt mee, daar de meeste op maandag gesloten zijn
maar uiteindelijk zagen we
aan de linkerkant van de weg een soda; "La Fiesta". Wij genoten van
een arroz con pollo en
Cor was zeer te spreken over de casado. Toen we wegreden zagen we pas
dat het restaurant
te koop stond, dus een garantie dat u er ook kunt eten kunnen we niet
geven!
De laatste 35 kilometer vanaf Dominical voerde ons over een gravelweg,
al hobbelend kwamen
we dan tegen vier uur aan bij hotel las Villas Gaia.
Net toen we aan een glas welverdiend vocht zaten, hoorden we aan de
overkant in de bomen
het welbekende geluid van de toekan. Terwijl we met de verrekijker
op zoek gingen naar de
fraaie vogel, vloog er een half tamme papagaai over onze hoofden, hij
komt iedere dag even
naar het hotel om zijn dagelijkse banaan op te peuzelen. Later zagen
we ook de twee toekans
nog wegvliegen. Schitterend gezicht.
Het hotel bestaat uit twaalf mooi ingerichte cabinas, (nr 12 heeft ook
nog uitzicht over de oceaan). De fans deden s'nacht prima dienst om de
vele muggen weg te houden, we hebben dan ook
heerlijk geslapen. Het ruime zwembad heeft ook een heel mooi uitzicht
over de bossen en
oceaan, een heerlijke oase van rust met in de ochtend en avond een
grote verscheidenheid aan vogels. Ook de menu kaart biedt een verscheidenheid
aan gerechten, bijzonder aan te raden de tomatensoep en de palmhart-avocado
salade. De rest is ook erg lekker maar te veel om op te noemen.
De eerste dag besloten we het rustig aan te doen, we hadden immers vakantie.
Na het ontbijt
gingen we naar het strand van Playa Tortuga. Door de vele stormen en
getijdestromingen
ondergaat het strand regelmatig veranderingen. Nu lag een gedeelte
van het strand vol met
allerlei Dali-achtige boomstronken. Stuk voor stuk ware kunstobjecten,
dus uitermate fotogeniek.
Als je helemaal naar rechts loopt, kun je aan het eind van het strand
nog een beetje schaduw
vinden, dus dat deden we dan ook want het zonnetje had geen concurentie
van de wolken. De golven waren groot en krachtig, heerlijk om even in te
zwemmen. Terwijl we op het strand nog
even zaten op te drogen zagen we achter ons ineens een grote groep
neusbeertjes langs de bergwand klauteren, dat was wel een heel grappig
gezicht; over elkaar heen, onder elkaar door.
In de middag zochten we verdere verkoeling bij het zwembad.
Voor de wat meer actievere vakantie- (weekend) ganger is er overigens
ook volop te doen;
Zoals: zeekayaken bij Kayak Joe, paardrijden, jungletochten, snorkelen,
birdwatching bij Las Ventanas en wat wij de volgende dag ook zouden gaan
doen een boottochtje door de mangrovebossen.
De tijden voor deze boottocht zijn afhankelijk van het tij, wij moesten
al vroeg uit de veren om
zo om zeven uur bij de boot klaar te staan.
Het vertrekpunt bij Coronado, is een idyllisch plekje met palmbomen
en een spiegelglad riviertje,
de boot lag al klaar en met nog twee meisjes uit Zwitserland vingen
we de tocht aan. Dwars door
de mangrovebossen die onder het beheer van de stichting 'coopemangle'
staan waar ook dit boottochtje onder valt. We hadden echter niet veel geluk
wat de fauna betreft; we hebben wel
wat verschillende vogels en twee wasbeertjes kunnen ontdekken maar
daar bleef het dan ook bij. (volgens onze gids zitten er normaal gesproken
veel meer dieren) Toch was het een interessant tochtje en zeker de moeite
waard.
Aan het eind van de ochtend gingen we met de auto naar het zuiden, doel
van de tocht was het dopje San Vito; in de begin jaren 50 gesticht door
Italiaanse immigranten. De Italiaanse invloeden zijn nog duidelijk aanwezig,
vooral zichtbaar door de vele pizzeria's. Wij hebben bij 'Mama Mia' (tegenover
de kerk) gegeten en vonden het een van de beste pizza's die wij ooit gegeten
hadden. Dus zeker een aanrader.
Zo'n 6 kilometer ten zuiden van San Vito liggen de 'Wilson Botanical
Gardens' destijds opgericht door Robert en Catherine Wilson. Er zijn diverse
wandelingen mogelijk in de tuinen en twee uitgezette trails door de omringende
bossen.
De tuinen zijn dagelijks open van 8am tot 4pm en op maandagen gesloten.
De tocht terug (via Neilly) leverde ook veel spectaculaire vergezichten
op.
Terug in het hotel hadden we nog tijd om weer een verfrissende duik
in het zwembad te nemen, alvorens we gingen eten. We waren nog steeds in
Costa Rica, dus dat er op een gegeven ogenblik geen stroom meer was verbaasde
ons allerminst. Gelukkig wordt er in de keuken op gas gekookt, dus we konden
gewoon eten en net voordat het werd geserveerd kwam ook de stroom weer
terug.
Zo eindigde onze trip naar het zuiden op geheel Costaricaanse wijze.
We hebben weer volop genoten van ons verblijf in Costa Rica en willen Cor
nogmaals bedanken voor de gastvrijheid.
Judith en Peter