OP ZEE

Het is een stralende dag. Regenseizoen, maar daar merken we op dit moment niets van. Dat is gewoon, meestal is het hier ’s morgens 
droog en zonnig. We zijn uitgenodigd om een kijkje de nemen bij een nieuw restaurantje bij de zee, bij Playa Ballena. Ze hebben er een boot waarmee ze tochtjes op zee willen organiseren voor toeristen, en wij mogen dat uitproberen. Het restaurantje is leuk gelegen, vlak bij het strand.
Dat komt hier (gelukkig) maar weinig voor, de meeste stranden zijn nog ongerept en er is alleen zee, zand, palmbomen en oerwoud. 
Ook dit restaurant staat niet direct op het strand, dat hier een langgerekte boog aan de rand van het oerwoud vormt.

We worden verwelkomd door Cliff en Ana, de eigenaren. Cliff komt uit de Verenigde Staten en Ana is Costaricaanse. 
We moeten nog even wachten tot iedereen er is voordat we naar de boot kunnen gaan. We kletsen wat met de aanwezigen, 
de meesten kennen we, het zijn collega hotelhouders uit de buurt. Dan komt Cliff melden dat er een probleempje is.
De boot ligt in zee en is vrij groot, er kunnen zo’n 20 tot 30 personen mee. Om daar te komen moeten we met een rubberbootje 
door de branding en vervolgens aan boord klimmen. Maar de buitenboordmoter van de rubberboot, die het altijd doet, doet het nu
vandaag natuurlijk niet. Cliff blijft kalm en gaat vriendelijk glimlachend een oplossing zoeken. En na een half uurtje komt hij inderdaad 
terug met een oplossing. We gaan allemaal naar Playa Piñuela, 10 minuten verderop. Alweer zo’n prachtig strandje in een baai. 

Al deze stranden liggen in het natuurpark Marino Ballena, dat half in zee en half op het land ligt. Het is nu laagseizoen, en er is geen 
parkwachter aanwezig. Bij Playa Piñuela liggen altijd vissersbootjes. Vlakbij is dan ook een vistentje, waar ze heerlijke ceviche
(vis in het zuur, vaak als voorgerecht gegeten) verkopen. Vlak voor de kust ligt het Isla Ballena. Dit eiland heeft (met veel fantasie) 
de vorm van een ballena, een walvis, en hier worden ook vaak walvissen waargenomen. De drie rotsen die er vlak bij liggen heten 
de Tres Hermanas, de Drie Gezusters. Hier ligt nu ook de boot van Cliff en Ana, en een rubberboot met een motor die werkt. 
Met 5 personen tegelijk wordt de groep nu naar de boot gebracht. Ik ga als laatste, omdat ik nogal last van zeeziekte heb. 
Als ik te lang op een stil liggende, maar wel schommelende boot moet zitten, gaat het mis. Als de boot maar vaart heb ik er 
niet zo’n last van. Het is even manoeuvreren om door de juiste golf van de branding te komen, en onze billen blijven dan ook 
niet droog, maar we komen heelhuids aan boord. Alles glimmend schoon, schoenen uit, en dan vertrekken we meteen. 
Langs de kust richting Dominical.

Wat ziet de kust er vanaf de zee gezien prachtig uit. Het is stralend weer, maar over de bergen hangen dikke wattenwolken. 
Daar boven zal het wel regenen, maar hier hebben we nergens last van. Alleen van de zon, die behoorlijk steekt, en iedereen
is dus druk aan het smeren met zonnebrandolie. De zee is glad en grijsblauw, in de verte zien we de eilanden voor Manuel Antonio.
We passeren Punta Uvita, dat de vorm heeft van een walvisstaart. En dan is er ineens een beweging in het water. Dolfijnen! 
Ze zwemmen een tijdje vlak naast de boot mee, hun ruggen komen regelmatig boven water. Wat een sierlijke beesten zijn dat toch. 
Ze schijnen altijd zo’n plezier te hebben.  In de buurt van Dominical keren we om met een grote bocht. We zien nu het Isla de Caño
in de verte liggen, waar je zo mooi kunt duiken en snorkelen. Ook zien we de bergen van Corcovado. We passeren het Isla Ballena weer,
en het doet zijn naam eer aan, want daar zwemt een walvis, een bultrug, met een jong. Duidelijk kunnen we het kleine, nou ja kleine,
dier zien dat vlak naast zijn moeder zwemt. Helaas springen ze deze keer niet het water uit. Dat moet echt een spectaculair gezicht
zijn, veel van onze gasten hebben dat meegemaakt. En er zijn hier nog veel meer spectaculaire dieren te zien: grote zeeschildpadden, 
vliegende vissen, een heel enkele keer orka’s. En een groep toeristen heeft ooit dansende roggen gezien, fantastisch!
De roggen springen allemaal tegelijk boven het water uit en het lijkt dan net of ze dansen. Ze doen dat om een parasiet kwijt te raken, 
waar ze alleen onder water last van hebben. Boven water laat die parasiet los. Maar wel een bijzondere manier om je van ongedierte
te ontdoen!.

We varen vlak langs de kust terug. We zien de grotten in de buurt van Playa Ventanas. Met een klein bootje kun je bij rustig weer door 
zo’n grot varen. Op het strand van Playa Ventanas kun je ook door de grotten lopen bij laag water, heel bijzonder.

En dan zijn we weer bij ons uitgangspunt. Ik ga nu als eerste van boord, natuurlijk weer om zo min mogelijk last van zeeziekte te hebben.
Weer een golf over ons heen in het rubberbootje, maar we komen veilig aan land. Terug naar het restaurant, waar de lunch al klaar staat!
Heerlijke ceviche, pasta salade, groenteschotels, kip van de barbecue en fantastische vis, gebakken op de barbecue in bananenbladeren
en aluminiumfolie. Petje af voor deze leuke dag, de heerlijke lunch en de perfecte organisatie.

Bijdrage van Anja Geesink