Pinnen

Mijn vriendin en haar dochter zijn bij ons op bezoek, gezellig! Ze genieten bij ons van de rust, het zwembad en de mooie natuur.
En natuurlijk gaan we wat uitstapjes in de omgeving maken. In Sierpe drinken we koffie op een terras aan de rivier, waar grote eilanden
van waterhyacinthen en andere planten met de stroom meedrijven. Stroomopwaarts bij vloed, stroomafwaarts bij eb.
 
We laten ze natuurlijk ook kennismaken met het dagelijks leven bij ons, zoals het doen van de boodschappen. Dat komt goed uit, want
de dames hebben geld nodig en in ons dorp is nog geen pinautomaat, dus gaan we met z’n allen naar Cortez.
 
Bij de bank in het centrum van het stadje klimmen we de trap op naar de geldautomaat. Binnen is het gelukkig lekker gekoeld, want de
zon staat er net op te branden. We willen allemaal geld pinnen, maar ….. pech, de automaat wordt net gevuld en is buiten gebruik.
 Niet getreurd, we moeten ook nog naar Palmar Norte voor nog meer boodschappen, en daar is ook een bank.
 
Na bij ons stamcafeetje wat gedronken te hebben wagen we een nieuwe poging. En ja hoor, deze automaat werkt naar behoren.
Mijn vriendin en haar dochter gaan met de benodigde colones weer de deur uit. Nu ik nog. Even snel, want ze staan op me te wachten
. En ja hoor, verkeerde pincode, want ik heb net een nieuwe pas. Er gaat iets helemaal mis en floep, de automaat slikt mijn pas in.
Ik ga behoorlijk chagrijnig weer de deur uit, want dit kon wel eens veel tijd gaan kosten. Binnen in de bank staat een slingerrij van zo’n twee uur
 Ik ga eerst maar eens aan de bewaker vragen of ik inderdaad achter aan die rij moet aansluiten. Maar gelukkig, ik kan bij de informatiebalie
terecht, en daar duurt het maar een kwartier.
 
De jongen achter de balie kijkt me vriendelijk glimlachend aan en stuurt een andere jongen naar de automaat die terug komt met een
stapeltje ingeslikte bankpassen. Ik ben dus niet de enige. Er moeten formulieren ingevuld worden, handtekeningen geplaatst en dan
krijg ik mijn pas terug. Ik vraag voor de zekerheid of ik die nu weer meteen kan gebruiken en het antwoord is ja.
Dus weer naar buiten, wachten voor de automaat en naar binnen. Pas in de gleuf, code intikken en weer floep, ingeslikt.
Wat is er nou weer. Ik enigszins briesend weer naar binnen. Weer in de rij, weer dezelfde vriendelijk glimlachende 


jongeman, die ondertussen ook alle telefoontjes die bij de bank binnenkomen moet beantwoorden. Ik vertel hem dat ik er niks van snap
 dat mijn pas nu weer ingeslikt is.
 
Hij vertelt met dat de automaat net gevuld wordt, vandaar. Ik begrijp het nog steeds niet, want normaal gesproken blokkeert de gleuf
 waar je je kaart in moet steken als de automaat buiten gebruik is. Er zal wel iets over bijvullen op het grijze schermpje hebben gestaan
dat je te zien krijgt als je begint met pinnen, maar dat grijze schermpje lijkt nou net precies op het grijze schermpje dat je altijd ziet,
 en waar iets opstaat over welkom bij deze bank en zo.
Maar ….. de jongeman kan mij nu niet helpen, de reden is mij niet geheel duidelijk, maar ik moet straks maar terug komen. Nou ja,
niks aan te doen, ik heb nog een beetje contant geld waar ik mijn boodschappen mee kan doen. Eerst maar naar de supermarkt,
fruitstal en andere zaken. Gelukkig zijn mijn vriendin en haar dochter het wachten nog niet beu.
 
En dan dus maar weer naar de bank. Weer in de rij, en inmiddels is, hoera!, de stroom uitgevallen. De bank heeft een aggregaat
 voor het licht en de computers, maar verder werkt er niks. Het is er schemerig en de jongeman glimlacht nu niet meer vriendelijk,
maar wurmt zijn stropdas los en zit onophoudelijk te klagen over de hitte. De airconditioning doet het namelijk niet meer en dat
 is bijzonder onprettig in een gebouw waar zoveel mensen zijn en waar de ramen niet open kunnen.
 
Eindelijk krijg ik mijn pas weer, nadat ik opnieuw de formulieren ingevuld en mijn handtekening geplaatst heb. Opgelucht de
buitenlucht in. Naar de automaat. Weer in de rij staan, naar binnen, pas in de gleuf, de juiste code ingetikt. Bericht van de bank:
wij kunnen het gevraagde bedrag niet uitkeren. Nogmaals proberen met een lager bedrag: zelfde bericht. Wat blijkt nu: in de
automaat zitten alleen briefjes van 2.000 colones, in plaats van de gebruikelijke 10.000.
 
Ik ben het inmiddels zo spuugzat dat ik er mee ophoud. Naar buiten, met de nog steeds braaf wachtende vriendin en dochter
naar huis. Ik ga de volgende keer wel weer pinnen, dan maar een paar dagen zonder geld!  
 
Anja Geesink

Terug naar de index