De tandarts m/v                                                        door Trees van Herpen

Vanmiddag zat ik een uur lang in de stoel van de tandarts voor een zenuwbehandeling. Inmiddels is de verdoving uitgewerkt en
begint al dat gepeur in mijn wortelkanalen onaangenaam voelbaar te worden. U bent dus gewaarschuwd, dit wordt een venijnig stukje !
Tandartsen zijn een noodzakelijk kwaad. Zo af en toe moet je je overleveren aan zijn martelpraktijken. Ik schrijf ‘zijn’, want tot nu toe
hebben alleen mannelijke tandartsen mij behandeld, er was ook eens een vrouwelijk exemplaar maar zij heeft mij mishandeld,
 daar gaat dit verhaal dan ook over.
Toen ik pas in Costa Rica woonde brak een van mijn kiezen af. Er stond nog een stompje. Op een uithangbord had ik de naam van
 een in Amerika opgeleide mevrouw tandarts gezien die engels sprak. Voor zo’n eerste keer leek me dat wel handig omdat mijn spaans
 nog niet voldoende was en ik namelijk nogal gehecht ben aan mijn tanden en kiezen.
Ze liet me meteen binnen en vertelde, na een blik in mijn mondholte, dat ik niet alleen dat stompje als probleem had maar ook een gaatje
 en dat ik toe was aan een gebitsreiniging. In de eerste sessie krabde ze alle ongerechtigheden weg en een week later kon ik terugkomen
 voor een vulling en het verwijderen van het restant kies. Dat gat was snel gevuld maar toen begon de ellende. Ze nam een forse tang in
 haar kleine handjes en dook diep achter in mijn mond. De tang klemde even om het stompje maar gleed er weer af. Nog een keer en
 nog een keer. Toen ging ze aan de andere kant van mijn hoofd staan en probeerde het vanuit die hoek, weer mis. Ze verwisselde de tang voor een ander formaat. Ook die kreeg geen houvast, ja wel op mijn verdoofde tandvlees, ik voelde niks maar proefde de smaak van bloed.
 
Al enkele malen had ze gevraagd of het nog goed ging met mij. Ja prima, maar met haar ging het minder te oordelen naar het zweet dat op  haar bovenlip en voorhoofd parelde. Ze deed een frontale aanval, maar ook die slaagde niet. Toen ik, na nog een paar pogingen van haar kant, op het punt stond om haar voor te stellen er mee op te houden kwam ze zelf met een tegenbod. Als ik nu meteen naar het ziekenhuis dichtbij wilde gaan, de verdoving was toch nog niet uitgewerkt, dan had ze daar ander instrumentarium waarmee het zeker zou lukken.
Zo gezegd zo gedaan. Ze arriveerde even na mij en verdween in een kamertje met een deur waarop haar naam prijkte.
Korte tijd later zag ik een collega in het aangrenzende kamertje verdwijnen. Die collega was een tandarts in cartoonstyle: kogelrond,
zonder nek met slagersarmen en –benen.
Als bij een weerhuisje ging direct daarop haar deur open en liep ze bij hem binnen. Samen kwamen ze weer naar buiten en
verdwenen in haar territorium. Ik werd binnen geroepen, mocht gaan liggen in de relaxfauteuil en daar kwam het andere
 instrumentarium naar me toe. Met een vlugge, geroutineerde beweging trok hij het stompje er pijnloos uit.
Toen ze in de nabehandeling ook weer in de fout ging door dat nare gevoel in die warme, kloppende, pijnlijke holte niet voor
 een ontsteking te houden maar vervolgens wel antibiotica voor te schrijven, heb ik maar definitief voor dat andere instrumentarium
 gekozen, daarbij alle vooroordelen opzij zettend.

Terug naar reizen met Trees