Weer in Costa Rica en nu moesten we toch echt een keer naar Tortuguero, daar waren we immers in al die tijd dat we
hier gewoond hadden nog nooit geweest. Schandalig gewoon!
De reis werd bij Ecole-travel geboekt en dinsdag 25 april was het dan zover.
Om halfacht werden we bij hotel Bougainvilla opgehaald door gids William en de chauffeur, er zouden geen andere
mensen meer bij komen. Via het altijd imposante park Braulio Carrillo reden we richting Limon. Net buiten het park
hebben we de ontmoeting van de Rio Sucio met de Rio Hondura nog even bewonderd.(foto 3) Onderweg maakten we nog een
stop bij restaurant “Rios Palmas”, wel bekend van de voetbaluitstapjes naar Bri-bri. Bij Siquirres verlieten we de
hoofdweg en reden langs de reventazón, door de bananenvelden naar Caño Blanco waar er al een bootje op ons lag te
wachten.
Hier namen we afscheid van William en maakten we kennis met George die ons met de boot naar Tortuga Lodge zou
brengen. Er zat al een wat ouder Amerikaans echtpaar in de boot te wachten, nadat we ingestapt waren gingen we dan
ook direct weg.  Onderweg bleek dat George een goed getrained oog had om allerlei dieren te ontdekken, zo zagen we
vele vogels (waaronder de tucan), kaaimannen en krokodillen, (foto 2) en vele leguanen. Na zo’n uur gevaren te hebben werd het
tijd voor de lunch, we stopten bij een picknickplaats, de koelbox kwam te voorschijn met lekkere sandwichs, tropisch
fruit en wat te drinken en we genoten van een heerlijke lunch.

Het werd weer tijd om verder te gaan. Na enige tijd kwamen we op de brede rivier en passeerden down-town
Tortuguero, even verderop aan de linkerkant lag de Tortuga lodge. We stapten uit en zochten onze kamer op. De Lodge
is werkelijk schitterend, wij hadden een driepersoons kamer op de 1e verdieping en keken over de rivier uit. Op de
veranda stonden de welbekende schommelstoelen en hingen er hangmatten, Pura Vida, wat wil je nog meer?
We besloten om nog even rustig aan te doen (we hadden immers vakantie) en gingen bij het, overigens ook heel mooi
aangelegde, zwembad liggen. Al snel kwam er een ober naar ons toe, dus lagen we even later onder het genot van een
drankje heerlijk op de ligstoelen wat te luieren. Tegen zes uur maakten we ons op voor het avondeten, eerst nog een
heerlijke coctail met hapjes van het huis. Om zeven uur hoorden we de gong, het teken dat we aan tafel konden. Het was
vrij rustig met bezoekers, in totaal waren we met elf personen. Er was een grote tafel gedekt voor ons allemaal, wel zo
gezellig en het duurde dan ook niet lang voordat we over en weer reiservaringen uitwisselden. Ik vond het eten heerlijk
maar Peter en Ton, die allebei niet van vis houden, hadden het iets minder naar hun zin. Er stonden namelijk grote
garnalen op het menu, gelukkig was er genoeg aan bijgerechten. We moesten natuurlijk niet vergeten om zo even langs de
receptie te lopen om dit even te melden, stel je voor dat er morgen weer vis op het menu zou staan!

Die nacht begon het behoorlijk te regenen, af en toe hoorden we een flinke donderslag. In de ochtend werden we gewekt
door de Brulapen die in de verte van zich lieten horen. De regen was echter nog niet opgehouden, maar dat kon natuurlijk
ieder moment gebeuren (of niet). Wij waren om half acht de laatsten die aan tafel gingen, het echtpaar met twee kinderen
zouden vandaag weer terug vliegen naar San José, en waren al vertrokken. Wij hadden om half negen een boottochtje
gepland, samen met het oudere Amerikaanse echtpaar. Toen het om kwart over acht nog steeds met bakken uit de hemel
kwam besloten we maar weer even langs de receptie te lopen om te horen of het tochtje nog wel door zou gaan. Tuurlijk,
waarom niet, we kregen allemaal een poncho en namen plaats in het open bootje. Gelukkig was het niet koud en tja, we
zaten in een régenwoud, dus wat verwacht je dan ……

George was weer onze gids vandaag en nog op het terrein van de Lodge liet hij ons de vleermuizen zien die zich onderaan
op een boomstam hadden verscholen. Nadat we bij het rangerstation betaald hadden, gingen we met de boot het park in.
Eerst nog met een gewone moter maar toen we eenmaal wat dieper de jungle invoeren werd deze vervangen door een
elektrische moter. Toen werd het echt rustig en konden we volop genieten van de geluiden van het oerwoud. Het was
werkelijk verbazingwekkend dat George ons iedere keer weer dieren aan wist te wijzen waar wijzelf gewoon aan voorbij
waren gegaan. We zagen onder meer Capucijnaapjes, Slingerapen, wat kleinere schildpadden, kaaimannen en
krokodillen, vele leguanen waaronder de Jesus Christ - foto 1 (omdat deze over het water kan lopen). De tocht duurde ongeveer
drie uur en uiteindelijk werd het het laatste half uur droog, maar ondanks de regen hadden we toch veel dieren gezien.
Toen we weer terug bij de Lodge waren, was het inmiddels weer tijd om te gaan lunchen, ook ditmaal was het eten prima
verzorgd. Een stel uit Toronto had die ochtend wat trails gelopen achter de Lodge, op zoek naar de rode kikkertjes, maar
hadden helemaal niets gezien. Uiteindelijk bleek dat ze zich toch een beetje in het formaat vergist hadden, ze zochten naar
kikkers van zo’n tien centimeter, terwijl de pijlgifkikkertjes tussen de een en twee centimeter zijn.(foto 4) Ze zouden s’middags
nog een keer gaan, ditmaal met een gids. Na onze grote inspanning van die ochtend begonnen we die middag heel rustig
met een boekje te lezen in de hangmat.

Rond halftwee werden we door George met de boot naar het dorp (Tortuguero) aan de overkant gebracht, we spraken
af dat hij ons na anderhalf uur weer op zou halen. Het was echt een leuk klein dorpje, alleen het strand was jammer
genoeg nogal vervuild. We brachten ook nog een bezoek aan het museum over de schildpadden, waar we een hele
interessant videofilm te zien kregen.
Weer terug bij de Lodge trokken we een lange broek aan en een overhemd met lange mouwen, van de Lodge konden
we laarsen lenen en we waren klaar om ook de trails te gaan lopen. Nadat we onszelf eerst nog even flink met off
bespoten, (we hadden gehoord dat de muggen echt op de loer lagen in het woud) trokken we het bos in. Met pijltjes
stond een route aangegeven. We waren nog maar net vijf minuten onderweg of we hoorden al het overbekende geluid van
de brulapen. Het lukte om wat dichterbij te komen en hadden vanaf het pad goed zicht op deze bijzondere beesten.  We
liepen weer verder, intussen hadden we al aardig wat rode kikkertjes gezien. Ineens werd onze aandacht getrokken door
iets wat midden op het pad zat; was het een regenworm? Daar leek het in eerste instantie wel op, maar dan een met een
zwarte kop. Het voorlijf stak recht de lucht in, beetje agressief! Uiteindelijk bedachten we dat het een slangetje was, en
toen hij even later wegkroop kon het helemaal niet meer missen, echt de beweging van een slang, alleen een beetje klein.
De volgende dag hoorden we van George, dat hij waarschijnlijk wel giftig was!!!
Het was inmiddels al aardig donker aan het worden, tijd om de Lodge weer op te zoeken. Inmiddels waren er weer
nieuwe gasten gearriveerd, waarmee we tijdens het eten kennis maakten. Het was overigens maar goed dat we de vorige
dag nog even langs de receptie waren gelopen, want ook vandaag stond er weer vis op het menu. Nu hadden de jongens
echter een schaal met vlees erbij. Na het hoofdgerecht, gingen ineens het licht uit, ditmaal niet vanwege een stroomstoring
maar een van de nieuwe gasten was jarig en kreeg van het huis een verjaardagstaart compleet met kaarsjes.
Het werd een heerlijke avond waar we volop van genoten door op de veranda lekker in het hangmatje te liggen.
De volgende ochtend werd een ware uittocht, het oudere Amerikaanse echtpaar vertrok vandaag samen met het stel uit
Toronto per vliegtuig weer naar San José en wij zouden om halfnegen weer met de boot vertrekken.

Wij werden ook dit maal door George weggebracht. Het was heerlijk weer en ook deze tocht gaf George zijn ogen goed
de kost. Nu zagen (en hoorden) we veel Brulapen. En ook heel leuk was het rivier-ottertje dat we nog net zagen voordat
het onderwater dook.
Weer in Caño Blanco aangekomen, was onze bus er nog niet dus dronken we nog wat bij het barretje en genoten nog
van de colour locale; een hele kudde koeien werd onder begeleiding van twee heuse cowboys door de rivier geleid en die
rivier was niet ondiep.(foto 5)
Al vrij snel kwam het busje en zat het er voor ons weer op. We hebben echt genoten van het tochtje naar Tortuguero en
bent u er nog niet geweest? Het is echt de moeite waard.

Judith van Velzen
 
 
 

   Een J.C. leguaan    Een krokodil

    Rio Sucio - de smerige rivier.

    Rode kikkertjes

  overstekend nietwild
 

Judith en Peter
april 2000