Een reis door Costa Rica  - 2 -

De tweede uitgebreide reis had als eerste bestemming Tronadora,
welbekend van de voetbal/tennisweekenden. Deze keer via San Ramon
naar het noorden via La Fortuna, een goede weg met leuke uitzichten,
als er niet al te veel nevel is.
17 km boven San Ramon (inmiddels dus al 75 km van Santo Tomas) vroeg
mijn broer of ik het  "Amsterdam Café" kende, waarvan hij het kleine
uithangbord links van de weg had zien staan. Wij konden onze nieuwsgierigheid
natuurlijk niet bedwingen en lasten een pitstop in.
Het bleek dat Edwin Alfonso Rodriguez en zijn vrouw Elise Marie
Bonilla zo getroffen waren door plaatjes en verhalen over Nederland,
dat ze hun eenvoudige en proper  restaurantje naar Amsterdam hadden
genoemd. Men kan er ontbijten en koffie drinken en van het (nette)
toilet gebruik maken. Grappig en informatief is de route geschilderd
op een van de muren, naast de vulkaan Arenal, die Elise aan haar jeugd
in la Fortuna helpt herinneren.
Dus als u de volgende keer naar de Arenal gaat moet u daar beslist
even stoppen.

Het is een mooie route, het laatste stuk tot aan La Fortuna is ook
geplaveid, alleen een van de redenen van de bestemming, de vulkaan
zelf, hebben we niet gezien, zelfs de voet niet. Wel veel regenvlagen
en vooral veel wind, alhoewel dat gebruikelijk schijnt te zijn voor
de tijd van het jaar (januari).
De weg boven het meer langs is redelijk goed, maar heeft enige flinke
gaten. Een ervan, waar we uit voorzorg stapvoets doorheen probeerden
te komen, was een half wiel diep. Dus niet geschikt voor hogere snel-
heden. Daarentegen zijn de beruchte 7 km net voor Nuevo Arenal nu niet
meer zo slecht omdat de keienweg nu geheel met zand is bedekt en dus
prima te berijden is.

In Tronadora waren we te gast bij ons aller Koen Boogaard, en zijn Tennisresort
maar in dit seizoen waren de cabines bij Bahia Azul en Puerto San Luis bijna
allemaal onbezet. Wij heben ‘s avonds gegeten in Tilaran in Hotel Tilaran, waar
men letterlijk in de winkel eet. Het eten was goed, maar de kip voor de soep en de
heerlijke gordon bleu moest nog  even gekocht worden.
Daardoor kwam de kippensoep na het hoofdgerecht op tafel, terwijl er tussen de
hoofdgerechten zelf ook minstens 10 minuten zaten. Maar dat alles werd weer goed
gemaakt door een paar "Café ricas" (in eierdopjes) en twee porties arroz con leche,
cortesia de la casa. Zoals u weet moet ik deze lekkernijen aan mijn mond voorbij laten
aan, maar mijn broer en schoonzuster genoten ervan.
De volgende morgen ontbeten wij in het restaurant aan het meer, inmiddels
weer van concessiehouder veranderd. (Het eten is nog steeds goed)

Daarna op naar Playa Tamarindo via Cañas en Liberia. Even voor Huacas
gestopt voor het kopen van wat Guaitil aardewerk, wat daar in ruime mate
aanwezig is. Vergeet niet om de Cs200 korting per artikel te vragen. Deze
stop bracht ons later op het idee om ook Guaitil zelf te bezoeken op de terugweg,
dus als u beslist aardewerk wilt kopen, kunt u dat beter in Guaitil zelf doen.

Het was al weer een tijdje geleden dat ik in Tamarindo was en er is wel
wat (ten goede) veranderd. Bijvoorbeeld het plaveisel in het centrum
en er zijn veel meer zaakjes (mini supers, restaurants enz) geopend.
Wat ik nog steeds niet begrijp is waarom ze de weg van Villareal
naar Playa Tamarindo ook niet asfalteren, want dat zou zeker ten goede
komen van het toerisme. We hebben twee nachten in El Milagro geslapen
en het is eerst wel wat vreemd Bob en Madeleine daar niet te zien en hun
kinderen daar niet rond zien lopen, maar dat went natuurlijk. Wat ook
vreemd was dat ik niet mocht tekenen voor het eten in het restaurant,
want niemand had mij verteld dat het hotel en restaurant nu gescheiden
zaken zijn. Uiteindelijk werd me toch toegestaan de rekeningen te tekenen
hetgeen m.i. een reden zou kunnen zijn om daar te blijven eten
en niet verder rond te kijken. Betaal daar echter niet met een creditcard
want dan belasten ze 10 % meer ! Het eten was goed.

Men ziet ook meer mensen op het strand, al zal dat wel meer  met het seizoen
te maken hebben (voorheen kwam ik alleen eind oktober).
We hebben het met de familie  rustig aan gedaan, slapen, eten, drinken,
schelpen rapen, zwemmen en de zonsondergang fotograferen. Met als onverwacht
intermezzo de rechterachterband wisselen, want daar bleek een flinke spijker in te zitten.
(200 meter voor El Milagro kan men lekke banden laten repareren)
De tweede avond toch maar gegeten in restaurant El Delfin (Italiaans, Chinees) met
redelijke prijzen en goede porties, terwijl op de achtergrond Radio Mounumental,
Teletica Canal 7 een handje hielp om de wedstrijd Costa Rica - Ecuador te verslaan.
Maar Canal 7 had net zo weinig succes als de nationale ploeg om er door heen te komen,
want  het beeld bleef besneeuwd en de stand  nul-nul.

Van Tamarindo ging de reis naar Ensenada Lodge aan de Golf van Nicoya,
aanbevolen door Marinus Gisolf van Ecole Travel.
Eerst binnendoor naar Santa Cruz en toen via Guaitil, de bakermat van
de keramiek van de Chorotega Indianen, naar Nicoya. Twee plantenpotten
en een wandschild verder (koop niet in de eerste de beste pottenbakkerij,
maar kijk eerst eens goed rond) gingen we door via een stofferige keien-
weg naar Nicoya. Wij wisten toen nog niet dat we haast hadden om bij ons
eindpunt van de dag  te komen, maar als u dat wel van te voren weet,
neem dan dezelfde weg terug naar Santa Cruz en vandaar de grote weg naar
Nicoya. In Nicoya even een bezoek gebracht aan de oudste kerk van Costa
Rica (1634), die vol staat met sacrale voorwerpen een daarna op weg naar
de ferry. Twee uur en ferries later bereikten we de andere oever van de Tempisque
Rivier en begonnen uit te kijken naar de weg naar Colorado. Dat bleek
een mooie weg te zijn met veel bloeiende bomen, maar aangezien er nergens een
wegaanduiding staat, noch een richtingaanwijzer voor het volgende plaatsje Abanjarito
, reden we pardoes door tot aan een visserspier.
Terug dus, vragen en inderdaad net voor Colorado is er een weg naar
links naar Abanjarito. Een lange kronkelige stoffige weg, weinig gaten, veel mooie
bomen en zowaar, net aan de kant van de weg een boom (met rose bloemen) waarin
een negentallige apenfamilie zich tegoed deed aan de vruchten. De weg, die wel op een
kaart stond, maar niet op twee andere, leek te eindigen in een brede rivier, met daarover
een wankele hangbrug voor voetgangers.

Dus de Peugeot in de achteruit (watervrees) en kijken of we om konden keren.
Gelukkig kwam er net een dorpeling aan op de fiets, die  eerst bevestigde dat Abanjarito
inderdaad aan de andere kant van de rivier lag, toen vertelde dat de enige weg terug via
Colorado ging (niet aantrekkelijk want het liep al tegen vieren) en daarna beweerde
dat de rivier erg ondiep was en dat zelfs een lage auto zonder vierwiel aandrijving er door
heen kon komen. Hij traceerde te voet de te volgen natte route en wij hakten toen de knoop
maar door en overwonnen (nou ja) onze eerste rivier met de Peugeot.

In Abanjarito naar rechts  en twee kilometer verder begint het Ensenada vogel reservaat van de
italiaanse familie Tretti. 800 acres beschikbaar voor hun gasten met 150 soorten vogels, riviertjes, weiland, moeras,
mangrove bos, krokodillen enz. Het ligt aan de Golf van Nicoya en men
kan er hiken (4 trails), paardrijden, met een boot en/of tractor meegaan,
of rustig rondlopen. Men eet wat de italiaanse pot schaft (moet daar wel voor betalen),
er is altijd voldoende eten en men slaapt in eenvoudige (een beetje gehorige) cabinas.
De familie eet mee aan een aparte tafel en de bediening is erg vriendelijk. Wij zijn er
(minder dan) een dag  gebleven, hetgeen eigenlijk veel te weinig is om alles te onderzoeken
en te zien. Wij raden een ieder aan hier een zeker een paar dagen heen  te gaan en te genieten.
Voor meer details en boekingen kunt u terecht  bij Marinus Gisolf van Ecole Travel.

Daarna via een stofweg (13 km) naar de grote weg (komt uit bij Rancho Arizona) en
terug naar San José en Santo Tomas met nieuwe herinneringen,
680 reiskilometers en vooral veel fotos .

Cor Teunissen
januari 1999

  Terug naar de cr pagina    of naar deel 1