Niet
echt een Jan Doedel
Jan Doedel
Vlak voor de Eerste Wereldoorlog,
in 1914,
werd Willy van der Mandele geboren. In 1928 ging hij naar het Kennemer
Lyceum
en
kreeg daar tekenles van Anton Pieck. Maar Willy, zoon van een bankier,
was
voorbestemd zijn vader op te volgen en genoot zijn
opleiding in Zwitserland.
Willy was echter geïnteresseerd in autosport. Hij heeft een aantal
keren in
Zandvoort als coureur gereden.
En meer nog was Willy een muzikant. Voor 1940
speelde hij viool in het Electrokwartet van de toen zo bekende
gitarist-componist Jan Mol.
John Nijsten speelde gitaar en Pim Kruijt bas. Hij
heeft toen 78-toeren platen gemaakt voor Decca, waarvan
één met Peter
Schilperoort
(klarinettist) als gast. In 2000 verscheen een cd getiteld
‘Nederland in de jaren veertig’, waarop een opname van dit kwartet te
beluisteren is.
Willy zegt hier zelf over: “We
moeten dan toch wel goed geweest zijn, indertijd”.
Van 1942 tot 1947 was Willy
jazzviolist bij de
Millers met Sanny Day en Willy’s goede vriendin Pia Beck. Ook Wim Kan
en Wim
Sonnevelt
hoorden tot de vriendenkring van Willy.
In de Tweede Wereldoorlog ging
Willy in de
ondergrondse. Daar nam hij de naam Jan Doedel aan, die hij sindsdien
altijd
gedragen heeft.
Na deze moeilijke tijd vertrok Jan Doedel naar Curaçao, waar
hij als boekhouder werkte bij de firma Muskus. Later stapte Jan over
naar
Curom
radio, en vervolgens werkte hij ook nog een tijd bij de televisie als
nieuwslezer. Samen met Hubert Romondt heeft hij het tuincentrum
De Knollentuin
beheerd.

Van Curaçao kwam Jan Doedel
als pensionado
naar Costa Rica. Vanaf het eerste moment toonde hij interesse voor het
helpen
onderhouden
van contacten tussen de Nederlanders in Costa Rica. In 1974 werd
hij dan ook lid van een nieuw bestuur, dat opgericht was in de hoop de
activiteiten van de Club Holandés weer te structureren. Dit
bestuur is echter
nooit bijeengekomen. In de jaren daarna zag Jan hoe Peter Krudde
zich opstelde
als organisator, omringd door commissies. Toen Peter in 1978
overgeplaatst
werd, nam Jan deze taak van hem over.
Dat betekende niet alleen het coördineren
van allerlei culturele activiteiten, maar ook het schrijven van het
(bijna)
maandelijkse blaadje Mededelingen.
Tot 1983 is Jan in zijn eentje
Organisator
geweest. In dat jaar werd het eenmansbestuur opgeheven. Cor Teunissen,
voorzitter van het nieuwe bestuur,
benoemde Jan tot erelid, het allereerste van
de Club Holandés. Maar hierna rustte Jan niet op zijn lauweren.
Hij bleef
bijdrages leveren voor het krantje
met onder andere reisverhalen. Hij schroomde
ook de polemiek niet, als hij het niet eens was met een ingezonden stuk
of een
voorval.
Hij schreef in 1990 de ‘Kroniek van de Vereniging’, ter gelegenheid
van het 40-jarig bestaan.
Jan bezocht vele clubactiviteiten.
Hij was
altijd aanwezig op het haringfeest, want hij was dol op nieuwe haring.
Ook
tijdens bestuursvergaderingen
was hij een actief deelnemer in de discussies
over reglementen en andere zaken. Hij kwam openlijk uit voor zijn
mening,
(atheisme, verzekeringen enz.)
maar wilde geen publiciteit wat zijn persoon
betrof.
Van 1993 tot 1999 had hij zitting
in de
kascommissie, en toen hij deze verliet, verontschuldigde hij zich met
de
woorden ‘dat je op 85-jarige leeftijd
toch een keer afstand moet doen van het actieve
verenigingsleven’.
Op 30 oktober 2000 overleed Jan
Doedel.
Hanneke Slooten hield een toespraak bij de afscheidsdienst voor Jan
Doedel, op
30 oktober 2000.
Hieruit de volgende woorden:
In Memoriam Naar de Kroniek Terug naar de club pagina