ER WAS EENS....*
Er was eens een Hollander, die net als velen van ons zijn land verliet
en overzee ging werken.
Eerst in Nederlands oost Indie (BPM) en later in Venezuela voor de
SHELL. In een tijd met
minder gemakken dan vandaag, met langzamere transport mogelijkheden
om ergens te komen,
geen aircondioners, met misschien net een ventilator. Toen telden de
tropenjaren nog dubbel.
Het was de tijd net voor en net na de 2e Wereld oorlog.
Net zoals velen van ons kam hij in aanraking met Costa Rica.
In zijn geval in 1939 tijdens en vakantie vanuit Venezuela. Hij was
zo getroffen door dit land
(net als velen van ons), dat hij terug in Venezuela een ieder vertelde,
dat hij na zijn pensionering
zich in C.R. zou gaan vestigen.
Door die tropenjaren werd dat 1951 (hij was toen ongeveer 53 jaar).
Twaalf jaar na bovenstaande resolutie, met een wereld oorlog er tussen
door, en twee dagen
na zijn pensionering vertelde hij zijn vrouw :
"We gaan naar Costa Rica". Zo gezegd, zo gedaan en ze arriveren in
november in Limon met de
ms "Oranjestad" van de K.N.S.M. met hun dochtertje Lizzie.
Het "gaan naar" verandert in "blijven in" (met of zonder instemming
van zijn echtgenote,
dat weten we niet precies) en ze kopen een finca.
Rond die tijd komen er meer Nederlanders naar Costa Rica, vooral uit
Curacao en al spoedig
wordt hem gevraagd of hij geen consul wil worden voor Nederland. Hij
brengt daarvoor een bezoek aan de
ambassade in Havana, die over dit gebied gaat, maar slaat het aanbod
af omdat hij de taak niet afwilde pakken
van de toenmalige consul.
Hij was echter niet tevreden over (het gebrek aan) de ontwikkelde aktiviteiten
van de consul en vond dat er
best wat meer gedaan kon worden voor en door de Nederlanders.
Dus begon hij rond te vragen bij zijn kennissen en richtte samen met
hen op 2 april 1952
(u ziet dat hij er geen gras over liet groeien) de Club Holandés
de Costa Rica op.
Dezelfde Club die wij in 1983, na een tip van een van de eerste leden,
Wim van Wees,
voortgezet hebben. Vandaar dat wij in het jaar 2002 het 50 jarig bestaan
kunnen gaan vieren (ipv 19 jaar).
Hij is zeker nog 5 jaar voorzitter geweest en sinterklaas etc etc,
langer waarschijnlijk, maar daar hebben we
geen gegevens van, en was bij alle aktiviteiten betrokken tot aan zijn
dood in 1964.
* Wij hebben recent zijn foto gekregen en ook fotos van het Sinterklaasfeest
in 1956, waar hij natuurlijk
de grote gangmaker was. Ze vertrokken van het huis van Frits Engelberts
(geoloog van Union Oil) op de
schimmel van de familie Peuchen en het feest werd gehouden in de residentie
van de fa. de Waal, vlak bij
het huis van Matute Gomez.
Misschien is hij wel erelid gemaakt in die tijd voor al zijn verdiensten,
wie zal het weten.
Misschien komen we daar nog wel eens achter.
Maar ik weet zeker dat een ieder onder de aanwezigen, die iets gedaan
heeft op organisatorisch
of bestuurlijk gebied (of partner is/was van die persoon) er zich terdege
van bewust is, dat men zonder
instemming, toestemming, medewerking en constante steun van de partner,
men niet lang (goed) kan functioneren.
Sinds twee maanden weten we dat de echtgenote van Theodore Peuchen,
de man van dit verhaal, de oprichter en 1e voorzitter, Elena,
nog leeft en woont in Costa Rica
(net als haar dochter en haar familie). Zij zijn weer lid geworden
van de vereniging.
Aangezien het niet gebruikelijk is om iemand postuum erelid te maken
(alhoewel het hh reglement
dat niet uitsluit) deden wij het voorstel om zijn weduwe, Elena, erelid
te maken, als een gebaar
voor erkenning voor wat hij (Theodore) voor de Club heeft betekent,
met haar hulp.
Uit ervaring kan ik u vertellen dat het niet eenvoudig is een club op
te richten (met Nederlanders).
Het is nu aan u om hierover te stemmen en als iemand hierover zijn
mening wil laten horen, kan
dat nu melden.
Cor Teunissen
* Rede van de voorzitter op de A.L.V. van 12
februari 1999 (* met latere aanvullingen) i.v.m. het voorstel om
Elena Peuchen tot erelid te benoemen.
Over dit voorstel werd niet gestemd
omdat de statuten daarin niet voorzien.