Auteur Arnon Grunberg

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar ISBN: 90 388 2726 1

Arnon Grunberg (1971) is sinds zijn debutroman Blauwe Maandagen in 1994 een gevierd èn omstreden auteur. Gevierd om zijn
literaire meesterschap dat hem al twee maal de AKO literatuurprijs opleverde, omstreden vanwege zijn messcherpe columns waarin
hij op niets en niemand ontzienende wijze mensen en zaken op de korrel neemt. Hij is een veelschrijver maar lang niet alles wat hij
neerpent komt uit in boekvorm. Menig andere schrijver zou wel brood zien in gebundelde uitgaven van zijn columns, feuilleton of rubriek.
Dat Grunberg daar (nog) niet toe overgaat pleit voor hem, het is een gezonde vorm van zelfkritiek. Aan de andere kant gaat hij geen
enkele vorm van publiciteit uit de weg als het om zijn acht romans gaat. Twee daarvan schreef hij onder het pseudoniem Marek van der Jagt.

Aanvankelijk was Arnon Grunberg zelf steeds de hoofdpersoon in zijn romans. De escapade als Marek van der Jagt bracht daar verandering
in. Onveranderlijk zijn de karakters in zijn boeken tragische figuren, mensen die gelaten het noodlot over zich laten komen, geen vechters of rebellen, cynici soms maar altijd zonder hoop op geluk.
Tirza is een verontrustend boek. Als lezer zit je verkrampt te wachten tot de ik-figuur, Jörgen Hofmeester, eindelijk het heft in handen neemt.
Als dat ten slotte, op een onverwachte wijze, gebeurt komt het als een complete schok. Hoffmeister is een mislukkeling in alles: werk,
huwelijk en ouderschap, maar hij houdt kramp-achtig de schijn op. Als laatste strohalm probeert hij zich redden via het vader-schap als
hij alleen achterblijft met zijn jongste, Tirza. Hofmeesters leven neemt een nieuwe wending wanneer zijn vrouw, consequent naamloos
aangeduid als ‘de echtegenote’, onaangekondigd terugkeert. Tirza heeft haar eindexamen gehaald en maakt zich klaar voor een reis naar
Namibië, zeer tegen haar vaders zin. Op haar examenfeestje verschijnt de nieuwe vriend waarin Jörgen de terrorist Mohammed Atta ziet.
Dan verdwijnen Tirza en haar vriend. De vader gaat hen zoeken in Namibië, het verhaal neemt een bizarre wending. Hofmeesters wereld
stort in en zijn façade brokkelt af. Voor het eerst vraagt hij zich af waarom zijn leven zoveel pijn doet. Het is het besef dat de pijn en leegte
die al een heel leven als een schaduw over hem hingen, zich eindelijk manifesteren. De huiver waarmee je de laatste pagina’s leest
bewijzen de kwaliteit van deze roman.

Terug naar de index