Ten slotte kwam het gesprek op het mooiste
voorbeeld van vereniging van materie en geest
geest en materie: de mens inderdaadw
we hadden gedronken natuurlijk
iemand bekende dat hij in de mens toch
eigenlijk altijd ergens de mens probeerde
te vinden, daar ging het hem om
of we hem konden volgen
het was al laat maar we probeerden niet
al te hard te lachen – hij leek het te menen
iemand vroeg zich toen af of de mens kleiner
zou kunnen zijn dan zichzelf en zo ja
waar de mens dan moest worden gezocht
iemand overwoog de mogelijkheid dat de mens
even groot zou kunnen zijn als hij of zij zelf
en dat zoeken dus overbodog zou zijn
iemand meende dat wat je zelf niet bent – alles
om je heen dus – in je hoofd zit en dat je
dat ook bent: de mens is daardoor groter
dan zichzelf en dus onvindbaar
en zo waren er nog meer dingen
maar die waren niet onbegrijpelijk genoeg
om hier te noemen
misschien is de mens alleen maar een woord
en zelfs dat niet
Uit Wat water achterliet, van Rutger Kopland
De bundel werd t.g.v. Poetry International 2004 samengesteld